Η σφυρίζουσα ακακία χρησιμοποιεί τα αγκάθια της ως «σφυρίχτρες» για να απομακρύνει τους εισβολείς.

Η σφυρίζουσα ακακία (Vachellia drepanolobium) αποτελεί ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα συμβίωσης στη φύση. Το δέντρο ευδοκιμεί κυρίως στις σαβάνες της Ανατολικής Αφρικής, όπως στην Κένυα και την Τανζανία. Αναπτύσσει ειδικές δομές στη βάση των αγκαθιών του, γνωστές ως «δομάτια», οι οποίες είναι διογκωμένες και κούφιες.Τέσσερα διαφορετικά είδη μυρμηγκιών του γένους Crematogaster κατοικούν σε αυτές τις δομές. Τα μυρμήγκια ανοίγουν μικρές οπές εισόδου στα αγκάθια, μετατρέποντάς τα άθελά τους σε πνευστά όργανα. Καθώς ο άνεμος πνέει πάνω από αυτές τις οπές, δημιουργείται ένας χαρακτηριστικός ήχος σφυρίγματος που έδωσε στο δέντρο το όνομά του.Μελέτες από ερευνητές του Πανεπιστημίου της Φλόριντα και του Πανεπιστημίου του Ουαϊόμινγκ έχουν δείξει ότι αυτή η σχέση είναι αμοιβαία επωφελής. Το δέντρο παρέχει στέγη και τροφή μέσω εξωανθικών νεκταρίων, ενώ τα μυρμήγκια λειτουργούν ως προσωπική φρουρά. Όταν μια καμηλοπάρδαλη ή ένας ελέφαντας προσπαθεί να φάει τα φύλλα, τα μυρμήγκια επιτίθενται μαζικά, δαγκώνοντας το ευαίσθητο στόμα του ζώου.Ο ήχος του σφυρίγματος λειτουργεί ως ακουστικό σήμα για τα μεγάλα θηλαστικά. Με τον καιρό, τα ζώα μαθαίνουν να συνδέουν το σφύριγμα με την επώδυνη εμπειρία των τσιμπημάτων και αποφεύγουν το δέντρο. Αυτό το οικοσύστημα είναι τόσο εξειδικευμένο, που αν απομακρυνθούν τα μυρμήγκια, το δέντρο συχνά πεθαίνει λόγω της υπερβολικής βόσκησης και των επιθέσεων από ξυλοφάγα σκαθάρια.