Οι πρώτες πυξίδες δεν χρησιμοποιήθηκαν για ναυσιπλοΐα, αλλά για μαντεία και φενγκ σούι.

Η πρώτη καταγεγραμμένη χρήση μαγνητικών εργαλείων χρονολογείται στη δυναστεία των Χαν, γύρω στον 2ο αιώνα π.Χ. Οι συσκευές αυτές ονομάζονταν «si nan» και αποτελούνταν από μια κουτάλα από μαγνητίτη που περιστρεφόταν πάνω σε μια χάλκινη πλάκα. Η λαβή της κουτάλας έδειχνε πάντα προς τον νότο, επιτρέποντας στους μάντεις να ευθυγραμμίζουν τάφους και κτίρια σύμφωνα με τις αρχές του φενγκ σούι.Η μετάβαση από τη μαντεία στη ναυσιπλοΐα έγινε πολύ αργότερα, κατά τη διάρκεια της δυναστείας των Σονγκ, μεταξύ 960 και 1279 μ.Χ. Ο Κινέζος επιστήμονας Shen Kuo ήταν ο πρώτος που περιέγραψε τη μαγνητική βελόνα στο έργο του «Dream Pool Essays» το 1088. Παρατήρησε ότι η βελόνα δεν έδειχνε ακριβώς τον γεωγραφικό βορρά, ανακαλύπτοντας έτσι την έννοια της μαγνητικής απόκλισης.Μέχρι το 1111 μ.Χ., οι κινεζικές πυξίδες χρησιμοποιούνταν ήδη σε πλοία για τον προσανατολισμό μέσα στην ομίχλη και το σκοτάδι. Η τεχνολογία αυτή έφτασε στην Ευρώπη και τον ισλαμικό κόσμο μέσω του Δρόμου του Μεταξιού περίπου στα τέλη του 12ου αιώνα. Αυτή η εφεύρεση ήταν καθοριστική για την Εποχή των Ανακαλύψεων, καθώς επέτρεψε στους εξερευνητές να ταξιδεύουν με ασφάλεια μακριά από τις ακτές.