Οι βάτραχοι χρησιμοποιούν τα μάτια τους για να σπρώξουν την τροφή στον λαιμό τους.

Η διαδικασία αυτή είναι γνωστή στην επιστημονική κοινότητα ως «κατάποση με τη βοήθεια των οφθαλμών» και αποτελεί μια κρίσιμη ανατομική προσαρμογή των αμφιβίων. Μελέτες από το Πανεπιστήμιο της Μασαχουσέτης, με επικεφαλής τον ερευνητή Robert Levine το 2004, χρησιμοποίησαν κινηματογράφηση με ακτίνες Χ για να επιβεβαιώσουν αυτόν τον μηχανισμό. Διαπίστωσαν ότι οι βάτραχοι της λεοπάρδαλης (Rana pipiens) χαμηλώνουν τα μάτια τους έως και 5 χιλιοστά μέσα στη στοματική κοιλότητα.Αυτή η κίνηση είναι απαραίτητη επειδή οι βάτραχοι στερούνται δευτερεύουσας υπερώας, δηλαδή του οστού που διαχωρίζει τη μύτη και τα μάτια από το στόμα στους ανθρώπους. Όταν ο βάτραχος κλείνει τα μάτια του, οι μύες των οφθαλμικών κογχών συστέλλονται, πιέζοντας τη λεία προς τον οισοφάγο. Χωρίς αυτή τη βοήθεια, ο βάτραχος θα δυσκολευόταν να καταπιεί μεγάλα έντομα, καθώς η γλώσσα του χρησιμοποιείται κυρίως για τη σύλληψη και όχι για τη μεταφορά της τροφής.Η έρευνα έδειξε ότι αν εμποδιστεί η κίνηση των ματιών, ο αριθμός των καταποτικών κινήσεων που απαιτούνται για την κατανάλωση της τροφής αυξάνεται δραματικά. Αυτός ο μηχανισμός επιτρέπει στα αμφίβια να καταναλώνουν λεία που φτάνει σε μέγεθος το 15% του σωματικού τους βάρους. Είναι ένα από τα πιο ιδιαίτερα παραδείγματα στην εξέλιξη, όπου ένα αισθητήριο όργανο αποκτά μια δευτερεύουσα, ζωτική λειτουργία για την επιβίωση του είδους.