Οι αδελφοί Ράιτ δεν σχεδίασαν τις έλικες τους ως βίδες, αλλά ως περιστρεφόμενα φτερά που «πετούν» στον αέρα.

Η προσέγγιση των αδελφών Ράιτ στην αεροδυναμική της έλικας ήταν μια από τις πιο κρίσιμες καινοτομίες τους για την πτήση της 17ης Δεκεμβρίου 1903 στο Κίτι Χόουκ. Μέχρι τότε, οι μηχανικοί βασίζονταν σε θεωρίες που χρησιμοποιούνταν για τις προπέλες των πλοίων, θεωρώντας τον αέρα ως ένα στατικό μέσο που έπρεπε να «τρυπηθεί». Οι Ράιτ, χρησιμοποιώντας τη δική τους αεροδυναμική σήραγγα, απέδειξαν ότι η έλικα λειτουργεί ως πτέρυγα και πρέπει να παράγει ανύψωση σε οριζόντιο επίπεδο.Η έλικα του Wright Flyer είχε μήκος περίπου 2.6 μέτρα και ήταν κατασκευασμένη από τρία στρώματα ξύλου ελάτης. Το σχήμα της ακολουθούσε τις αρχές της αεροτομής, επιτρέποντας στον αέρα να κινείται ταχύτερα στη μία πλευρά του πτερυγίου, δημιουργώντας έτσι διαφορά πίεσης. Αυτή η διαφορά πίεσης μεταφραζόταν σε ώση, η οποία ήταν απαραίτητη για να κινηθεί το αεροσκάφος προς τα εμπρός.Οι υπολογισμοί τους ήταν τόσο ακριβείς που η έλικα πέτυχε απόδοση 66%, ένα ποσοστό εντυπωσιακό για την εποχή, καθώς οι σύγχρονες έλικες φτάνουν περίπου το 80% με 85%. Χωρίς αυτή την αποδοτικότητα, ο κινητήρας των 12 ίππων που διέθεταν δεν θα ήταν αρκετά ισχυρός για να σηκώσει το βάρος του αεροπλάνου. Η ανακάλυψη αυτή δημοσιεύτηκε αργότερα στα ημερολόγιά τους και αποτέλεσε τη βάση για τη σύγχρονη αεροναυπηγική.