Ένα παραδοσιακό μηχανικό ρολόι χάνει περίπου μισό δευτερόλεπτο την ημέρα λόγω της αντίστασης του αέρα.

Η ακρίβεια των μηχανικών ρολογιών βασίζεται στην αρμονική ταλάντωση του εκκρεμούς, μια αρχή που μελετήθηκε εκτενώς από τον Κρίστιαν Χόιχενς το 1656. Παρά τον εξελιγμένο σχεδιασμό τους, η αεροδυναμική αντίσταση (drag) και η τριβή στα ρουμπίνια του μηχανισμού αφαιρούν ενέργεια από το σύστημα. Αυτή η απώλεια ενέργειας μεταφράζεται σε μια απόκλιση περίπου 0,5 δευτερολέπτων ανά 24 ώρες στα ρολόγια υψηλής ποιότητας.Για την αντιμετώπιση αυτού του φαινομένου, οι ωρολογοποιοί χρησιμοποιούν συνθετικά λιπαντικά και υλικά όπως το πυρίτιο που ελαχιστοποιούν τις τριβές. Ορισμένα ρολόγια πολυτελείας σφραγίζονται σε κενό αέρος ή περιέχουν αδρανή αέρια για να εξαλείψουν την αντίσταση του αέρα. Ωστόσο, οι μεταβολές στη θερμοκρασία και την ατμοσφαιρική πίεση επηρεάζουν την πυκνότητα του αέρα, μεταβάλλοντας την ταχύτητα του εκκρεμούς.Σε αντίθεση με τα μηχανικά συστήματα, τα ατομικά ρολόγια καισίου-133 που αναπτύχθηκαν από το Εθνικό Εργαστήριο Φυσικής (NPL) του Ηνωμένου Βασιλείου το 1955, λειτουργούν σε εντελώς διαφορετική κλίμακα. Χρησιμοποιούν τις δονήσεις των ατόμων που φτάνουν τις 9.192.631.770 το δευτερόλεπτο. Αυτή η τεχνολογία επιτρέπει στα σύγχρονα ατομικά ρολόγια να διατηρούν την ακρίβειά τους για εκατομμύρια χρόνια, ξεπερνώντας κάθε μηχανικό περιορισμό.