Η εξωτερική ατμόσφαιρα του Ήλιου είναι εκατοντάδες φορές θερμότερη από την επιφάνειά του.

Το μυστήριο της θέρμανσης του ηλιακού στέμματος αποτελεί κεντρικό ερώτημα της αστροφυσικής από το 1939, όταν οι Edlén και Grotrian ταύτισαν φασματικές γραμμές με ιόντα σιδήρου που έχουν χάσει πολλά ηλεκτρόνια. Αυτή η κατάσταση ιονισμού απαιτεί θερμοκρασίες άνω του 1.000.000 βαθμών Κελσίου, την ώρα που η φωτόσφαιρα από κάτω βρίσκεται μόλις στους 5.500 βαθμούς Κελσίου.Η κύρια θεωρία για αυτό το παράδοξο αφορά τη «μαγνητική επανασύνδεση», μια διαδικασία όπου οι γραμμές του μαγνητικού πεδίου πλέκονται και σπάνε, απελευθερώνοντας τεράστια ποσά ενέργειας. Μια άλλη σημαντική θεωρία είναι τα «νανόφλερ» (nanoflares), μικροσκοπικές αλλά συνεχείς εκρήξεις που προτάθηκαν από τον Eugene Parker το 1988 ως πηγή θέρμανσης.Σύγχρονες αποστολές όπως το Parker Solar Probe της NASA, που εκτοξεύτηκε το 2018, και το Solar Orbiter του ESA, παρέχουν πλέον δεδομένα από απόσταση αναπνοής από τον Ήλιο. Τα όργανα αυτών των σκαφών επιβεβαιώνουν ότι τα «κύματα Alfvén» μεταφέρουν ενέργεια από τη βάση της ατμόσφαιρας προς τα έξω, συμβάλλοντας στην επιτάχυνση του ηλιακού ανέμου.Η κατανόηση αυτού του φαινομένου είναι κρίσιμη, καθώς το στέμμα επηρεάζει άμεσα τον διαστημικό καιρό και τις γεωμαγνητικές καταιγίδες στη Γη. Αν και η θερμοκρασία είναι ακραία, το στέμμα είναι εξαιρετικά αραιό, γι' αυτό και η λάμψη του γίνεται ορατή μόνο κατά τη διάρκεια ολικών εκλείψεων ή με τη χρήση ειδικών στεμματογράφων.