Η βαρύτητα μπορεί να λυγίσει το φως και να δημιουργήσει φωτεινά δαχτυλίδια στο σύμπαν.

Η Γενική Θεωρία της Σχετικότητας, που δημοσιεύθηκε από τον Άλμπερτ Αϊνστάιν το 1915, άλλαξε ριζικά την κατανόησή μας για τη βαρύτητα. Αντί για μια απλή έλξη μεταξύ μαζών, ο Αϊνστάιν περιέγραψε τη βαρύτητα ως την παραμόρφωση του τετραδιάστατου χωροχρόνου. Όταν ένα αντικείμενο με τεράστια μάζα, όπως ένας γαλαξίας ή μια μαύρη τρύπα, βρίσκεται στο διάστημα, δημιουργεί μια «γούβα» στον χωρόχρονο παρόμοια με μια μπάλα του μπόουλινγκ πάνω σε ένα τραμπολίνο.Η πρώτη ιστορική επιβεβαίωση αυτής της θεωρίας έγινε στις 29 Μαΐου 1919 από τον Άρθουρ Έντινγκτον. Κατά τη διάρκεια μιας ολικής ηλιακής έκλειψης, ο Έντινγκτον παρατήρησε ότι το φως των αστεριών που περνούσε κοντά από τον Ήλιο είχε όντως λυγίσει. Αυτή η ανακάλυψη έκανε τον Αϊνστάιν παγκοσμίως διάσημο και απέδειξε ότι το φως δεν κινείται πάντα σε ευθεία γραμμή αν ο χώρος γύρω του είναι καμπυλωμένος.Οι «δακτύλιοι του Αϊνστάιν» εμφανίζονται όταν η πηγή του φωτός, το αντικείμενο που λειτουργεί ως φακός και ο παρατηρητής στη Γη είναι απόλυτα ευθυγραμμισμένα. Σήμερα, το τηλεσκόπιο James Webb της NASA χρησιμοποιεί το φαινόμενο του βαρυτικού φακού για να μελετήσει τους πιο αρχαίους γαλαξίες του σύμπαντος. Χωρίς αυτή τη φυσική μεγέθυνση, πολλά από αυτά τα ουράνια σώματα θα ήταν εντελώς αόρατα ακόμη και για τα πιο ισχυρά σύγχρονα όργανα παρατήρησης.