Μια μεσαιωνική αλυσιδωτή πανοπλία αποτελούνταν από περισσότερους από 30.000 χειροποίητους κρίκους.

Η αλυσιδωτή πανοπλία, γνωστή και ως maille, κυριάρχησε στα ευρωπαϊκά πεδία μαχών από τον 3ο αιώνα π.Χ. έως τον 14ο αιώνα μ.Χ. Η κατασκευή ενός πλήρους χιτώνα (hauberk) ήταν μια εξαιρετικά δαπανηρή και χρονοβόρα διαδικασία που απαιτούσε από 20.000 έως και πάνω από 50.000 κρίκους ανάλογα με το μέγεθος. Κάθε δακτύλιος κατασκευαζόταν από σιδερένιο σύρμα που τυλιγόταν σε ράβδο, κοβόταν και στη συνέχεια σφυρηλατούνταν για να κλείσει.Η πιο διαδεδομένη τεχνική ήταν το μοτίβο «4-σε-1», όπου κάθε κρίκος περνούσε μέσα από τέσσερις γειτονικούς του. Για να διασφαλιστεί ότι η πανοπλία δεν θα διαλυόταν από ένα δυνατό χτύπημα, οι τεχνίτες χρησιμοποιούσαν τη μέθοδο του πριτσινώματος (riveting). Μια μικροσκοπική τρύπα ανοιγόταν στις επικαλυπτόμενες άκρες κάθε κρίκου και ένα μικρό καρφί τοποθετούνταν και σφυρηλατούνταν για να τις «κλειδώσει» μόνιμα.Σύμφωνα με μελέτες του Royal Armouries στο Λονδίνο, ένας έμπειρος τεχνίτης χρειαζόταν περίπου 600 έως 1.000 ώρες εργασίας για να ολοκληρώσει έναν μόνο χιτώνα. Το βάρος της πανοπλίας, που κυμαινόταν μεταξύ 9 και 13 κιλών, κατανεμόταν κυρίως στους ώμους, γι' αυτό και η χρήση ζώνης ήταν απαραίτητη για τη μεταφορά μέρους του βάρους στους γοφούς. Παρά την αποτελεσματικότητά της κατά των αιχμηρών όπλων, η αλυσιδωτή πανοπλία σταδιακά αντικαταστάθηκε από τις πλάκες (plate armor) καθώς τα όπλα κρούσης και οι εξελιγμένες βαλλίστρες έγιναν πιο ισχυρά.