Η αδρεναλίνη προκαλεί αγγειοσύσπαση, απομακρύνοντας το αίμα από το δέρμα για να μειώσει την αιμορραγία σε περίπτωση κινδύνου.

Η διαδικασία αυτή αποτελεί μέρος της απόκρισης «μάχης ή φυγής» (fight-or-flight), η οποία περιγράφηκε για πρώτη φορά από τον Αμερικανό φυσιολόγο Walter Cannon το 1915. Όταν ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται μια απειλή, ο υποθάλαμος ενεργοποιεί το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, προκαλώντας την απελευθέρωση αδρεναλίνης (επινεφρίνης) από τα επινεφρίδια στην κυκλοφορία του αίματος.Η αδρεναλίνη προσδένεται στους άλφα-αδρενεργικούς υποδοχείς που βρίσκονται στα τοιχώματα των αρτηριολίων του δέρματος και των σπλάχνων. Αυτό προκαλεί τη σύσπαση των λείων μυϊκών ινών των αγγείων, μια διαδικασία γνωστή ως περιφερική αγγειοσύσπαση. Σύμφωνα με μελέτες της Ιατρικής Σχολής του Χάρβαρντ, ο μηχανισμός αυτός ανακατευθύνει έως και το 20-30% της ροής του αίματος προς τους σκελετικούς μυς και τα κρίσιμα όργανα.Η μείωση της αιμάτωσης στο χόριο (το στρώμα του δέρματος) εξηγεί την απότομη ωχρότητα που παρατηρείται σε στιγμές έντονου φόβου ή σοκ. Εκτός από την ανακατανομή οξυγόνου, η φύση έχει εξελίξει αυτόν τον μηχανισμό ως μέσο επιβίωσης. Σε περίπτωση δαγκώματος ή κοψίματος από θηρευτή, η χαμηλή πίεση στα επιφανειακά αγγεία εξασφαλίζει ότι η αιμορραγία θα είναι ελάχιστη, δίνοντας στον οργανισμό περισσότερο χρόνο να διαφύγει.