Το βισμούθιο-209 έχει χρόνο ημιζωής 19 πεντάκις εκατομμύρια έτη, διάρκεια που υπερβαίνει την ηλικία του σύμπαντος κατά ένα δισεκατομμύριο φορές.

Η ανακάλυψη της ραδιενέργειας του βισμουθίου-209 έγινε το 2003 από μια ομάδα ερευνητών στο Ινστιτούτο Αστροφυσικής του Orsay στη Γαλλία, με επικεφαλής τον Pierre de Marcillac. Χρησιμοποιώντας έναν εξαιρετικά ευαίσθητο ανιχνευτή σε θερμοκρασία κοντά στο απόλυτο μηδέν, οι επιστήμονες παρατήρησαν την εκπομπή σωματιδίων άλφα από το ισότοπο. Αυτή η διαδικασία μετατρέπει το βισμούθιο-209 σε θάλλιο-205, μια διαδικασία που μέχρι τότε θεωρούνταν θεωρητικά δυνατή αλλά πρακτικά μη ανιχνεύσιμη.Ο χρόνος ημιζωής του υπολογίστηκε στα 1,9 x 10^19 έτη, ένας αριθμός που προκαλεί δέος αν αναλογιστεί κανείς ότι η ηλικία του σύμπαντος είναι περίπου 13,8 δισεκατομμύρια έτη. Αυτό σημαίνει ότι το βισμούθιο θα χρειαζόταν ένα δισεκατομμύριο φορές περισσότερο χρόνο από όσο υπάρχει το σύμπαν για να χάσει τη μισή του μάζα. Πριν από αυτή την ανακάλυψη, το βισμούθιο-209 κατείχε τη θέση του βαρύτερου σταθερού πυρήνα στον περιοδικό πίνακα των στοιχείων.Μετά το 2003, ο τίτλος του βαρύτερου σταθερού ισοτόπου πέρασε επίσημα στον μόλυβδο-208. Η μελέτη αυτή είναι κρίσιμη για τη σωματιδιακή φυσική, καθώς βοηθά στον καθορισμό των ορίων της πυρηνικής σταθερότητας. Παρά τη ραδιενέργειά του, το βισμούθιο παραμένει ασφαλές για τον άνθρωπο, καθώς η ακτινοβολία που εκπέμπει είναι τόσο ασθενής που δεν μπορεί να διακριθεί από το φυσικό υπόβαθρο χωρίς ειδικό εξοπλισμό. Η ανακάλυψη επιβεβαίωσε ότι πολλά στοιχεία που θεωρούμε σταθερά μπορεί απλώς να έχουν χρόνους διάσπασης που ξεπερνούν την ανθρώπινη αντίληψη.