Το στηθοσκόπιο εφευρέθηκε το 1816 από τον Γάλλο γιατρό René Laennec για να αποφεύγεται η άβολη σωματική επαφή με τους ασθενείς.

Ο René-Théophile-Hyacinthe Laennec επινόησε το στηθοσκόπιο στο Νοσοκομείο Necker στο Παρίσι το 1816. Η έμπνευση ήρθε όταν έπρεπε να εξετάσει μια νεαρή γυναίκα με συμπτώματα καρδιακής νόσου. Η παραδοσιακή μέθοδος της άμεσης ακρόασης ήταν ακατάλληλη λόγω της ηλικίας και του φύλου της ασθενούς, ενώ η επίκρουση παρεμποδιζόταν από το σωματικό της βάρος.Θυμήθηκε μια ακουστική ιδιότητα όπου ο ήχος ταξιδεύει μέσα από στερεά σώματα και τύλιξε 24 φύλλα χαρτιού σε έναν σφιχτό κύλινδρο. Τοποθετώντας τη μία άκρη στο στήθος της ασθενούς και την άλλη στο αυτί του, εξεπλάγη από την καθαρότητα των καρδιακών παλμών. Το 1819 δημοσίευσε το θεμελιώδες έργο του «De l'Auscultation Médiate», όπου περιέγραψε τη χρήση του οργάνου.Το πρώτο του μόνιμο μοντέλο ήταν ένας κούφιος ξύλινος κύλινδρος μήκους 25 εκατοστών και διαμέτρου 3,5 εκατοστών. Η εφεύρεση αυτή επέτρεψε στους γιατρούς να ακούνε όχι μόνο την καρδιά αλλά και τους πνεύμονες, οδηγώντας στην ταυτοποίηση παθήσεων όπως η φυματίωση και η πνευμονία. Η εξέλιξη του οργάνου συνεχίστηκε το 1851 από τον Arthur Leared που εφηύρε τη διωτική έκδοση και το 1852 από τον George Cammann που την τελειοποίησε για εμπορική χρήση.Σήμερα το στηθοσκόπιο παραμένει το πιο εμβληματικό σύμβολο της ιατρικής επιστήμης παγκοσμίως. Η ικανότητά του να απομονώνει και να ενισχύει συγκεκριμένες συχνότητες ήχων επιτρέπει τη διάγνωση βαλβιδοπαθειών και αρρυθμιών με υψηλή ακρίβεια. Παρά την άνοδο της ψηφιακής τεχνολογίας, η ακουστική μέθοδος του Laennec παραμένει η πρώτη γραμμή κλινικής εξέτασης σε κάθε νοσοκομείο.