Αν αφαιρούσαμε το κενό διάστημα από τα άτομα όλης της ανθρωπότητας, ο παγκόσμιος πληθυσμός θα χωρούσε σε έναν κύβο ζάχαρης.

Η δομή του ατόμου καθορίστηκε σε μεγάλο βαθμό από το πείραμα του Ernest Rutherford το 1911, το οποίο απέδειξε ότι η μάζα συγκεντρώνεται σε έναν απειροελάχιστο πυρήνα. Ο πυρήνας είναι περίπου 100.000 φορές μικρότερος από το ίδιο το άτομο, πράγμα που σημαίνει ότι ο όγκος που καταλαμβάνουν τα ηλεκτρόνια είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου κενός.Σύμφωνα με υπολογισμούς της επιστημονικής κοινότητας, αν ο πυρήνας ενός ατόμου υδρογόνου είχε το μέγεθος μιας μπάλας του γκολφ, το ηλεκτρόνιο θα περιφερόταν σε απόσταση περίπου 1,5 χιλιομέτρου. Αυτό το τεράστιο κενό διατηρείται λόγω των ηλεκτρομαγνητικών δυνάμεων που απωθούν τα άτομα μεταξύ τους, εμποδίζοντας την ύλη από το να καταρρεύσει.Αν αφαιρούσαμε αυτές τις δυνάμεις και συμπιέζαμε την ύλη, θα φτάναμε σε καταστάσεις ακραίας πυκνότητας παρόμοιες με αυτές των αστέρων νετρονίων. Ένας αστέρας νετρονίων έχει πυκνότητα περίπου 10^17 κιλά ανά κυβικό μέτρο, όπου μια ποσότητα όσο ένα κουταλάκι του γλυκού ζυγίζει δισεκατομμύρια τόνους.Ο παγκόσμιος πληθυσμός των 8 δισεκατομμυρίων ανθρώπων αποτελείται από περίπου 5 επί 10^28 άτομα. Η καθαρή μάζα αυτών των ατόμων χωρίς το κενό διάστημα αντιστοιχεί σε έναν όγκο μικρότερο από έναν κύβο ζάχαρης πλευράς 1 εκατοστού, αναδεικνύοντας πόσο «άδεια» είναι στην πραγματικότητα η φυσική μας πραγματικότητα.