Αν κοιτάξετε έναν καταρράκτη για ένα λεπτό και μετά στρέψετε το βλέμμα σας σε έναν βράχο, ο βράχος θα φαίνεται να κινείται προς τα πάνω.

Το φαινόμενο αυτό περιγράφηκε για πρώτη φορά λεπτομερώς από τον Robert Addams το 1834, αφού παρατήρησε τους καταρράκτες του Foyers στη Σκωτία. Η επιστημονική ονομασία του είναι «Motion Aftereffect» (MAE) και αποτελεί μια κλασική περίπτωση νευρωνικής προσαρμογής. Στον οπτικό φλοιό του εγκεφάλου υπάρχουν εξειδικευμένοι νευρώνες που ανταποκρίνονται σε συγκεκριμένες κατευθύνσεις κίνησης.Όταν εστιάζουμε σε μια συνεχή κίνηση προς τα κάτω, οι αντίστοιχοι νευρώνες υφίστανται κόπωση και η απόκρισή τους εξασθενεί. Μόλις το βλέμμα μεταφερθεί σε ένα στατικό αντικείμενο, ο εγκέφαλος συγκρίνει τα σήματα από όλους τους νευρώνες κίνησης. Επειδή οι «καθοδικοί» νευρώνες είναι προσωρινά ανενεργοί, η αυθόρμητη δραστηριότητα των «ανοδικών» νευρώνων υπερισχύει.Μελέτες με τη χρήση λειτουργικής μαγνητικής τομογραφίας (fMRI) έχουν δείξει ότι η περιοχή MT/V5 του εγκεφάλου παίζει κεντρικό ρόλο σε αυτή την ψευδαίσθηση. Η διάρκεια του φαινομένου εξαρτάται από τον χρόνο έκθεσης στο αρχικό ερέθισμα, αλλά συνήθως διαρκεί από λίγα δευτερόλεπτα έως ένα λεπτό. Παρόμοια φαινόμενα παρατηρούνται μετά τη χρήση διαδρόμου γυμναστικής, όπου το σώμα νιώθει ότι κινείται ακόμα και όταν σταματήσει.