Το αρχικό όνομα του πιάνου είναι «pianoforte», που σημαίνει «σιγανά-δυνατά».

Ο Μπαρτολομέο Κριστόφορι, ένας κατασκευαστής οργάνων από την Πάδοβα που εργαζόταν στην αυλή του πρίγκιπα Φερδινάνδου των Μεδίκων στη Φλωρεντία, εφηύρε το πιάνο γύρω στο 1700. Η πρώτη επίσημη καταγραφή του οργάνου εμφανίζεται σε ένα απόθεμα της συλλογής των Μεδίκων το 1700, όπου περιγράφεται ως «arpicembalo».Η θεμελιώδης διαφορά από το τσέμπαλο ήταν ο μηχανισμός κρούσης. Ενώ το τσέμπαλο «τσιμπάει» τις χορδές με φτερά κορακιού, το πιάνο χρησιμοποιεί σφυράκια που χτυπούν τις χορδές και απομακρύνονται αμέσως. Αυτή η καινοτομία επέτρεψε στον μουσικό να ελέγχει την ένταση του ήχου μέσω της ταχύτητας και της δύναμης που ασκεί στα πλήκτρα.Το πλήρες όνομα που έδωσε ο Κριστόφορι ήταν «gravicembalo col piano e forte», το οποίο μεταφράζεται ως «μεγάλο τσέμπαλο με σιγανό και δυνατό ήχο». Σήμερα σώζονται μόνο τρία αυθεντικά πιάνα του Κριστόφορι, με το παλαιότερο (χρονολογημένο το 1720) να εκτίθεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.Η εφεύρεση αυτή άνοιξε τον δρόμο για την Κλασική και τη Ρομαντική περίοδο της μουσικής. Συνθέτες όπως ο Μότσαρτ και ο Μπετόβεν εκμεταλλεύτηκαν τις δυναμικές αντιθέσεις του οργάνου για να εκφράσουν βαθύτερα συναισθήματα, κάτι που ήταν τεχνικά αδύνατο στα προγενέστερα πληκτροφόρα.