Ο κενός χώρος δεν είναι ποτέ πραγματικά άδειος.

Η έννοια του κβαντικού αφρού προτάθηκε για πρώτη φορά από τον φυσικό John Wheeler το 1955. Σύμφωνα με την Αρχή της Αβεβαιότητας του Werner Heisenberg, η ενέργεια σε ένα σημείο του χώρου δεν μπορεί να παραμένει σταθερά στο μηδέν. Αυτό οδηγεί σε κβαντικές διακυμάνσεις του κενού, όπου ζεύγη σωματιδίων και αντισωματιδίων γεννιούνται από το «τίποτα» και αλληλοεξουδετερώνονται σχεδόν ακαριαία.Αυτά τα εικονικά σωματίδια έχουν πραγματικά, μετρήσιμα αποτελέσματα στη φυσική. Ένα από τα πιο διάσημα πειράματα είναι το φαινόμενο Casimir, το οποίο παρατηρήθηκε το 1948 και επιβεβαιώθηκε με ακρίβεια το 1997 από τον Steve Lamoreaux στο Los Alamos. Το πείραμα έδειξε ότι δύο μεταλλικές πλάκες που τοποθετούνται πολύ κοντά στο κενό ωθούνται μεταξύ τους λόγω της πίεσης αυτών των εικονικών σωματιδίων.Στην κλίμακα Planck, η οποία είναι περίπου 1,6 επί 10 εις την μείον 35 μέτρα, η δομή του χωροχρόνου παύει να είναι λεία. Σε αυτό το απειροελάχιστο επίπεδο, ο χώρος γίνεται χαοτικός και αφρώδης λόγω της τεράστιας συγκέντρωσης ενέργειας. Αυτή η ενέργεια του μηδενικού σημείου θεωρείται μία από τις πιο θεμελιώδεις ιδιότητες του σύμπαντος και συνδέεται άμεσα με την κοσμολογική σταθερά και την επέκταση του γαλαξία μας.