Οι καμήλες αυξομειώνουν τη θερμοκρασία του σώματός τους έως και 6 βαθμούς Κελσίου για να μην ιδρώνουν.

Η φυσιολογική αυτή προσαρμογή ονομάζεται «προσαρμοστική ετεροθερμία» και μελετήθηκε εκτενώς από τον φυσιολόγο Knut Schmidt-Nielsen τη δεκαετία του 1950. Οι έρευνές του έδειξαν ότι μια καλά ενυδατωμένη καμήλα παρουσιάζει ημερήσια διακύμανση περίπου 2 βαθμών, αλλά μια αφυδατωμένη καμήλα μπορεί να παρουσιάσει διακύμανση από 34°C έως 41°C.Αυτός ο μηχανισμός είναι ζωτικής σημασίας επειδή η ψύξη μέσω εξάτμισης (εφίδρωση) απαιτεί τεράστιες ποσότητες νερού. Επιτρέποντας στη θερμοκρασία του σώματος να ανέβει, η καμήλα αποθηκεύει θερμότητα αντί να την αποβάλλει αμέσως. Αυτό μειώνει τη διαφορά θερμοκρασίας μεταξύ του σώματος και του καυτού περιβάλλοντος, επιβραδύνοντας την απορρόφηση εξωτερικής θερμότητας.Επιπλέον, οι καμήλες διαθέτουν ένα εξειδικευμένο δίκτυο αιμοφόρων αγγείων στη βάση του εγκεφάλου τους, το «θαυμάσιο δίκτυο» (rete mirabile). Αυτό το σύστημα λειτουργεί ως εναλλάκτης θερμότητας, ψύχοντας το αίμα που κατευθύνεται στον εγκέφαλο μέσω της ρινικής οδού. Έτσι, ο εγκέφαλος παραμένει δροσερός ακόμα και όταν το υπόλοιπο σώμα θερμαίνεται σε επίπεδα που θα ήταν θανατηφόρα για άλλα θηλαστικά.