Οι κήποι του Μπαρόκ χρησιμοποιούσαν οπτικές απάτες για να φαίνονται απέραντοι.

Η τέχνη της κηποτεχνίας κατά την περίοδο του Μπαρόκ (1600–1750) βασίστηκε σε μαθηματικές αρχές και στη γεωμετρία της οπτικής. Ο Αντρέ Λε Νοτρ, ο κύριος αρχιτέκτονας των Κήπων των Βερσαλλιών από το 1661, χρησιμοποίησε την τεχνική «trompe-l'œil» για να παραπλανήσει το ανθρώπινο μάτι. Στον Μεγάλο Κανάλι των Βερσαλλιών, το πλάτος του νερού αυξάνεται όσο απομακρύνεται από το παλάτι, αντισταθμίζοντας τη φυσική σμίκρυνση της προοπτικής.Μια άλλη σημαντική καινοτομία ήταν το «Ha-Ha», μια βυθισμένη τάφρος που αντικαθιστούσε τους τοίχους και τους φράκτες. Αυτό επέτρεπε στο βλέμμα να ταξιδεύει ανεμπόδιστα από τον κήπο προς το γύρω τοπίο, κάνοντας την ιδιοκτησία να φαίνεται ατελείωτη. Η τεχνική αυτή τελειοποιήθηκε αργότερα από τον Charles Bridgeman και τον Capability Brown στην Αγγλία, αλλά οι ρίζες της βρίσκονται στη γαλλική σχολή.Η χρήση της αναμόρφωσης και της επιβεβλημένης προοπτικής δεν ήταν μόνο αισθητική αλλά και πολιτική. Ο Λουδοβίκος ΙΔ' ήθελε να δείξει ότι η εξουσία του μπορούσε να δαμάσει ακόμα και τους νόμους της φύσης και της γεωμετρίας. Μελέτες από το Πανεπιστήμιο του Σέφιλντ δείχνουν ότι αυτές οι παρεμβάσεις επηρεάζουν άμεσα τον οπτικό φλοιό του εγκεφάλου, δημιουργώντας μια αίσθηση δέους και κυριαρχίας στον επισκέπτη.