Οι δορυφόροι παρακολουθούν την υγεία των φυτών «βλέποντας» το υπέρυθρο φως που είναι αόρατο στον άνθρωπο.

Η μέθοδος αυτή βασίζεται στον Δείκτη Κανονικοποιημένης Διαφοράς Βλάστησης (NDVI), ο οποίος αναπτύχθηκε τη δεκαετία του 1970 από τον Dr. John Rouse και την ομάδα του στη NASA. Ο δείκτης αυτός συγκρίνει την ανάκλαση του ορατού κόκκινου φωτός με την εγγύς υπέρυθρη ακτινοβολία (NIR). Τα υγιή φύλλα απορροφούν το κόκκινο φως για τη φωτοσύνθεση, αλλά αντανακλούν έως και το 50% της υπέρυθρης ακτινοβολίας για να αποφύγουν την υπερθέρμανση.Όταν ένα φυτό υποφέρει από έλλειψη νερού ή ασθένεια, η κυτταρική δομή του μεσοφύλλου καταρρέει. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δραματική μείωση της ανάκλασης του υπέρυθρου φωτός, μια αλλαγή που οι δορυφόροι όπως ο Landsat 8 και ο Sentinel-2 ανιχνεύουν με ακρίβεια εκατοστών. Οι αισθητήρες αυτοί μπορούν να εντοπίσουν το στρες της βλάστησης έως και δύο εβδομάδες πριν εμφανιστούν ορατά σημάδια, όπως το κιτρίνισμα των φύλλων.Σήμερα, προγράμματα όπως το ευρωπαϊκό Copernicus χρησιμοποιούν αυτά τα δεδομένα για τη διαχείριση των παγκόσμιων καλλιεργειών και την πρόβλεψη λιμών. Η ανάλυση των φασματικών υπογραφών επιτρέπει επίσης τον προσδιορισμό της περιεκτικότητας σε χλωροφύλλη και της βιομάζας σε τεράστιες εκτάσεις. Με αυτόν τον τρόπο, η δορυφορική τηλεπισκόπηση αποτελεί το σημαντικότερο εργαλείο για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής και την προστασία της παγκόσμιας επισιτιστικής ασφάλειας.