Οι κρατήρες στους πόλους της Σελήνης είναι πιο παγωμένοι από την επιφάνεια του Πλούτωνα.

Η Σελήνη έχει κλίση άξονα μόλις 1,5 μοίρα σε σχέση με το επίπεδο της εκλειπτικής, γεγονός που δημιουργεί τις Μόνιμα Σκιαζόμενες Περιοχές (PSRs) στους πόλους της. Σύμφωνα με μετρήσεις από το Lunar Reconnaissance Orbiter (LRO) της NASA, το οποίο εκτοξεύτηκε το 2009, οι θερμοκρασίες σε αυτούς τους κρατήρες είναι σταθερά χαμηλότερες από τους -230°C. Για σύγκριση, η μέση θερμοκρασία στην επιφάνεια του Πλούτωνα είναι περίπου -229°C, καθιστώντας τη Σελήνη έναν απρόσμενα ψυχρότερο προορισμό.Το όργανο Diviner Lunar Radiometer Experiment κατέγραψε το 2009 θερμοκρασίες έως και 25 Kelvin (-248°C) στον κρατήρα Hermite του βόρειου πόλου. Αυτό το ακραίο ψύχος επιτρέπει στον πάγο νερού, που μεταφέρθηκε από προσκρούσεις κομητών πριν από περίπου 3 δισεκατομμύρια χρόνια, να παραμένει σταθερός χωρίς να εξατμίζεται. Η παρουσία αυτού του πάγου επιβεβαιώθηκε οριστικά το 2018 μέσω δεδομένων από το όργανο Moon Mineralogy Mapper (M3) της NASA.Η σημασία αυτών των περιοχών είναι τεράστια για το πρόγραμμα Artemis και τη μελλοντική αποίκηση του διαστήματος. Ο πάγος μπορεί να διασπαστεί σε υδρογόνο για καύσιμο πυραύλων και οξυγόνο για αναπνοή, μειώνοντας δραστικά το κόστος μεταφοράς εφοδίων από τη Γη. Η αποστολή VIPER της NASA και το ινδικό πρόγραμμα Chandrayaan στοχεύουν στην περαιτέρω χαρτογράφηση αυτών των σκοτεινών «παγίδων ψύχους» για την αξιοποίηση των φυσικών τους πόρων.