Το Παλάτι των Βερσαλλιών, παρόλο που ήταν το σύμβολο της απόλυτης χλιδής, δεν διέθετε σχεδόν καθόλου τουαλέτες.

Το Παλάτι των Βερσαλλιών ξεκίνησε να επεκτείνεται το 1661 από τον Λουδοβίκο ΙΔ' και φιλοξενούσε έως και 10.000 άτομα, συμπεριλαμβανομένων αυλικών και υπηρετικού προσωπικού. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, όπως τα απομνημονεύματα του Δούκα του Σεν-Σιμόν, οι συνθήκες υγιεινής ήταν πρωτόγονες για τα σημερινά δεδομένα. Οι περισσότεροι ένοικοι χρησιμοποιούσαν φορητά δοχεία νυκτός, τα οποία συχνά άδειαζαν απευθείας έξω από τα παράθυρα ή σε εσωτερικές αυλές.Η έλλειψη μόνιμων εγκαταστάσεων αποχέτευσης σήμαινε ότι οι διάδρομοι και οι σκάλες μύριζαν έντονα αμμωνία και λύματα. Για να αντιμετωπιστεί η κατάσταση, ο βασιλιάς διέταξε το 1715 να καθαρίζονται οι διάδρομοι μία φορά την εβδομάδα, αλλά το μέτρο δεν ήταν αρκετό. Οι περίφημες πορτοκαλιές στις γλάστρες δεν ήταν μόνο διακοσμητικές, καθώς το έντονο άρωμα των ανθέων τους χρησίμευε ως φυσικό αποσμητικό χώρου.Μόλις το 1768, επί Λουδοβίκου ΙΕ', εγκαταστάθηκαν οι πρώτες υποτυπώδεις τουαλέτες με τρεχούμενο νερό, αλλά προορίζονταν αποκλειστικά για τη βασιλική οικογένεια. Οι ανασκαφές και οι μελέτες σύγχρονων ιστορικών επιβεβαιώνουν ότι η δυσοσμία ήταν το πρώτο πράγμα που παρατηρούσαν οι ξένοι διπλωμάτες κατά την άφιξή τους. Αυτή η αντίθεση αναδεικνύει το χάσμα ανάμεσα στην οπτική μεγαλοπρέπεια του μπαρόκ και την καθημερινή πραγματικότητα της προβιομηχανικής Ευρώπης.