Τα γιάκ δεν μπορούν να επιβιώσουν σε χαμηλά υψόμετρα λόγω της φυσιολογίας τους.

Το οικόσιτο γιάκ (Bos grunniens) και το άγριο γιάκ (Bos mutus) αποτελούν μοναδικά παραδείγματα εξελικτικής προσαρμογής σε ακραία περιβάλλοντα. Διαθέτουν τεράστιους πνεύμονες και καρδιά, καθώς και τριπλάσια συγκέντρωση ερυθρών αιμοσφαιρίων σε σύγκριση με τις κοινές αγελάδες. Αυτά τα χαρακτηριστικά τους επιτρέπουν να ευδοκιμούν σε υψόμετρα έως και 6.000 μέτρα, όπου τα επίπεδα οξυγόνου είναι εξαιρετικά χαμηλά.Η φυσιολογία τους όμως τα καθιστά ευάλωτα σε χαμηλά υψόμετρα και θερμότερα κλίματα. Το σώμα τους καλύπτεται από ένα εξαιρετικά πυκνό στρώμα μαλλιού και δέρμα χωρίς λειτουργικούς ιδρωτοποιούς αδένες. Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν να αποβάλλουν τη θερμότητα μέσω της εξάτμισης του ιδρώτα, με αποτέλεσμα να υπερθερμαίνονται γρήγορα όταν η θερμοκρασία ξεπερνά τους 15 βαθμούς Κελσίου.Μελέτες από το Διεθνές Κέντρο για την Ολοκληρωμένη Ορεινή Ανάπτυξη (ICIMOD) δείχνουν ότι η έκθεση σε υψόμετρα κάτω των 2.000 μέτρων προκαλεί στα γιάκ χρόνια καταπόνηση. Η προσπάθεια του οργανισμού τους να ρυθμίσει τη θερμοκρασία οδηγεί σε ταχυκαρδία και πνευμονική υπέρταση. Τελικά, η παραμονή σε πεδινές περιοχές καταλήγει σχεδόν πάντα σε θερμική εξάντληση ή καρδιακή ανακοπή, καθιστώντας τα βιολογικά δέσμια των υψηλών κορυφών.