Τα κινητά τηλέφωνα ονομάζονται «cell phones» επειδή το δίκτυό τους αποτελείται από χιλιάδες μικρές περιοχές που ονομάζονται κυψέλες (cells).

Η έννοια της κυψελωτής αρχιτεκτονικής προτάθηκε για πρώτη φορά από τους ερευνητές των Bell Labs, Douglas H. Ring και W. Rae Young, το 1947. Ωστόσο, η τεχνολογία έγινε εμπορικά διαθέσιμη δεκαετίες αργότερα, με το πρώτο πλήρως αυτοματοποιημένο κυψελωτό δίκτυο να ξεκινά τη λειτουργία του στην Ιαπωνία από την NTT το 1979. Το σύστημα αυτό έφερε επανάσταση επειδή επέτρεπε σε χιλιάδες χρήστες να μιλούν ταυτόχρονα χρησιμοποιώντας ένα περιορισμένο φάσμα ραδιοσυχνοτήτων.Το εξαγωνικό σχήμα επιλέχθηκε επειδή επιτρέπει την τέλεια κάλυψη μιας περιοχής χωρίς κενά ή επικαλύψεις, θυμίζοντας τη δομή μιας κηρήθρας. Κάθε κυψέλη εξυπηρετείται από έναν σταθμό βάσης που λειτουργεί σε χαμηλή ισχύ, ώστε οι ίδιες συχνότητες να μπορούν να χρησιμοποιηθούν ξανά σε μια γειτονική αλλά μη συνορεύουσα κυψέλη. Αυτή η μέθοδος ονομάζεται «Frequency Reuse» και είναι η βάση της σύγχρονης κινητής τηλεφωνίας.Η διαδικασία μετάβασης από τη μία κυψέλη στην άλλη ονομάζεται «handoff» ή «handover». Κατά τη διάρκεια αυτής, το κεντρικό σύστημα ελέγχου παρακολουθεί την ισχύ του σήματος και μεταφέρει τη σύνδεση στον επόμενο σταθμό βάσης σε κλάσματα του δευτερολέπτου. Χωρίς αυτή την κυψελωτή δομή, τα κινητά τηλέφωνα θα απαιτούσαν τεράστιες κεραίες και πολύ υψηλή ισχύ εκπομπής, καθιστώντας τα μη πρακτικά για καθημερινή χρήση.