Τα μπαρόκ αυτόματα αποτελούν τους άμεσους προγόνους των σύγχρονων ρομπότ.

Η χρυσή εποχή των αυτόματων ξεκίνησε τον 17ο αιώνα, επηρεασμένη από τη μηχανιστική φιλοσοφία του Ρενέ Ντεκάρτ, ο οποίος στο έργο του «Treatise on Man» (1633) υποστήριξε ότι οι ζωντανοί οργανισμοί λειτουργούν ως πολύπλοκες μηχανές. Ένα από τα πιο διάσημα παραδείγματα είναι η «Πάπια που χωνεύει» του Jacques de Vaucanson, η οποία παρουσιάστηκε στο Παρίσι το 1739 και περιελάμβανε πάνω από 400 κινούμενα μέρη μόνο σε κάθε φτερό.Στο Παλάτι Χέλμπρουν της Αυστρίας, το Μηχανικό Θέατρο που κατασκευάστηκε το 1750 περιλαμβάνει 256 φιγούρες που κινούνται αποκλειστικά με τη δύναμη του νερού, αναπαριστώντας μια ολόκληρη πόλη σε λειτουργία. Αυτές οι κατασκευές δεν ήταν απλά παιχνίδια, καθώς χρησιμοποιούσαν προγραμματιζόμενους κυλίνδρους με καρφίδες, μια τεχνολογία που αργότερα ενέπνευσε τους διάτρητους χάρτες των πρώτων υπολογιστών.Ο Pierre Jaquet-Droz δημιούργησε το 1774 τον «Γραφέα», ένα αυτόματο που μπορούσε να βουτά την πένα του στο μελάνι και να γράφει προσαρμοσμένα κείμενα έως 40 γραμμάτων. Η ακρίβεια αυτών των μηχανισμών ήταν τόσο υψηλή που θεωρούνται σήμερα τα πρώτα παραδείγματα προγραμματιζόμενης μνήμης στην ιστορία της τεχνολογίας. Η κληρονομιά τους επιβιώνει στη σύγχρονη ρομποτική, όπου οι βασικές αρχές της κινηματικής και του αυτοματισμού παραμένουν ίδιες.