Ένα απλό φτάρνισμα απαιτεί τον απόλυτο συντονισμό περισσότερων από 20 διαφορετικών μυών.

Το φτάρνισμα, γνωστό επιστημονικά ως πταρμός, ξεκινά όταν οι νευρικές απολήξεις του τριδύμου νεύρου ανιχνεύσουν ερεθιστικούς παράγοντες στον ρινικό βλεννογόνο. Το σήμα μεταφέρεται στο «κέντρο φταρνίσματος» στον προμήκη μυελό του εγκεφαλικού στελέχους, ο οποίος αναλαμβάνει την ενορχήστρωση της αντίδρασης.Η διαδικασία περιλαμβάνει τη σύσπαση των μεσοπλεύριων μυών και του διαφράγματος για τη δημιουργία υψηλής πίεσης στους πνεύμονες. Ταυτόχρονα, οι μύες του λάρυγγα κλείνουν προσωρινά τη γλωττίδα, ενώ οι κοιλιακοί μύες πιέζουν με δύναμη τα εσωτερικά όργανα προς τα πάνω.Όταν η πίεση φτάσει στο μέγιστο σημείο, η γλωττίδα ανοίγει απότομα και ο αέρας εκτοξεύεται με ταχύτητα που μπορεί να φτάσει τα 160 χιλιόμετρα την ώρα. Σύμφωνα με μελέτες από το Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης (MIT), τα σταγονίδια ενός φταρνίσματος μπορούν να ταξιδέψουν σε απόσταση έως και 8 μέτρων.Είναι ενδιαφέρον ότι οι μύες των βλεφάρων συσπώνται επίσης αυτόματα, γεγονός που καθιστά σχεδόν αδύνατο να κρατήσει κανείς τα μάτια του ανοιχτά κατά τη διάρκεια της εκτόνωσης. Αυτός ο ακριβής συντονισμός είναι απαραίτητος για την προστασία του αναπνευστικού συστήματος από παθογόνους μικροοργανισμούς και σωματίδια.