Κάθε επιπλέον όροφος σε έναν ουρανοξύστη κοστίζει κατά μέσο όρο 10 εκατομμύρια δολάρια.

Η κατασκευή ουρανοξυστών ακολουθεί τον νόμο των φθινουσών αποδόσεων όσον αφορά το κόστος ανά τετραγωνικό μέτρο. Καθώς ένα κτίριο ψηλώνει, τα κάτω επίπεδα πρέπει να υποστηρίξουν το αυξανόμενο φορτίο των υπερκείμενων ορόφων. Αυτό απαιτεί τη χρήση ακριβότερων υλικών, όπως σκυρόδεμα υψηλής αντοχής και σύνθετα κράματα χάλυβα, αυξάνοντας κατακόρυφα τα έξοδα.Ένας κρίσιμος παράγοντας είναι το «φαινόμενο του ανέμου». Σε μεγάλα ύψη, οι πλευρικές δυνάμεις είναι τόσο ισχυρές που απαιτούνται συστήματα όπως οι «αποσβεστήρες μάζας» (tuned mass dampers). Αυτά τα τεράστια αντίβαρα, όπως αυτό των 660 τόνων στον πύργο Taipei 101, κοστίζουν εκατομμύρια δολάρια. Επιπλέον, οι ανελκυστήρες σε κτίρια όπως το Μπουρτζ Χαλίφα χρησιμοποιούν τεχνολογία αιχμής για να φτάνουν ταχύτητες 10 μέτρων ανά δευτερόλεπτο.Σύμφωνα με μελέτες του Council on Tall Buildings and Urban Habitat (CTBUH), η πολυπλοκότητα των υδραυλικών και ηλεκτρολογικών συστημάτων αυξάνεται επίσης εκθετικά. Κάθε όροφος απαιτεί εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό και χρήση γερανών που κοστίζουν χιλιάδες δολάρια την ημέρα. Το συνολικό κόστος του Μπουρτζ Χαλίφα, που ολοκληρώθηκε το 2010, επιβεβαιώνει ότι η πολυτέλεια του ύψους συνοδεύεται από ένα δυσανάλογα υψηλό τίμημα ανά επίπεδο.