Στην παραδοσιακή μέθοδο των «Τριών Αδελφών», οι κολοκυθιές λειτουργούν ως φυσική ασπίδα προστασίας για το έδαφος.

Η μέθοδος των «Τριών Αδελφών» αποτελεί ένα από τα πιο επιτυχημένα παραδείγματα συγκαλλιέργειας στην ιστορία της γεωργίας. Οι λαοί των Ιροκουά (Iroquois) και των Τσερόκι (Cherokee) τελειοποίησαν αυτό το σύστημα πριν από τουλάχιστον 3.000 χρόνια. Κάθε φυτό προσφέρει κάτι μοναδικό στο οικοσύστημα. Το καλαμπόκι παρέχει τη δομή για να αναρριχηθούν τα φασόλια, ενώ τα φασόλια δεσμεύουν το άζωτο στο έδαφος μέσω της συμβίωσης με βακτήρια του γένους Rhizobium, λειτουργώντας ως φυσικό λίπασμα.Οι κολοκύθες παίζουν τον ρόλο του «ζωντανού εδαφοκαλύμματος». Μελέτες από το Πανεπιστήμιο Cornell δείχνουν ότι τα μεγάλα φύλλα τους μειώνουν τη θερμοκρασία του εδάφους έως και 10 βαθμούς Κελσίου κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Αυτή η σκίαση περιορίζει δραστικά την εξάτμιση του νερού, επιτρέποντας στα φυτά να επιβιώνουν σε περιόδους ξηρασίας. Επιπλέον, η έλλειψη φωτός στο επίπεδο του εδάφους εμποδίζει τη βλάστηση των σπόρων των ζιζανίων, μειώνοντας την ανάγκη για χειρωνακτικό καθαρισμό.Πέρα από τη διατήρηση της υγρασίας, οι κολοκύθες προσφέρουν και φυσική άμυνα. Οι μικροσκοπικές, σκληρές τρίχες στους μίσχους τους αποτρέπουν μικρά θηλαστικά, όπως τα ρακούν, από το να πλησιάσουν το καλαμπόκι. Η διατροφική αξία αυτού του συνδυασμού είναι επίσης κορυφαία, καθώς το καλαμπόκι παρέχει υδατάνθρακες, τα φασόλια πρωτεΐνες και οι κολοκύθες βιταμίνες και λιπαρά από τους σπόρους τους. Αυτή η αρχαία τεχνική παραμένει αντικείμενο μελέτης για τη σύγχρονη βιώσιμη γεωργία και την οικολογία.