Πώς καταφέρνει η κβαντική διεμπλοκή να συνδέει σωματίδια ακαριαία σε τεράστιες αποστάσεις;
Η κβαντική διεμπλοκή επιτρέπει σε σωματίδια να επηρεάζουν ακαριαία το ένα το άλλο, ανεξάρτητα από την απόσταση που τα χωρίζει.
Όταν δύο σωματίδια βρίσκονται σε κατάσταση διεμπλοκής, συμπεριφέρονται ως μία ενιαία μονάδα. Οποιαδήποτε αλλαγή στο ένα επηρεάζει αμέσως το άλλο, ακόμα και αν βρίσκονται σε διαφορετικά σημεία του σύμπαντος. Ο Άλμπερτ Αϊνστάιν ονόμασε το φαινόμενο αυτό «στοιχειωμένη δράση από απόσταση», καθώς φαίνεται να ξεπερνά την ταχύτητα του φωτός.
Nerd Mode
Η έννοια της κβαντικής διεμπλοκής παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το 1935 από τους Άλμπερτ Αϊνστάιν, Μπόρις Ποντόλσκι και Νέιθαν Ρόζεν μέσω του περίφημου παραδόξου EPR. Οι επιστήμονες αμφισβητούσαν την πληρότητα της κβαντομηχανικής, θεωρώντας αδύνατο να μεταφέρεται πληροφορία ταχύτερα από το φως. Ωστόσο, το 1964 ο φυσικός Τζον Μπελ διατύπωσε ένα θεώρημα που επέτρεπε τον πειραματικό έλεγχο αυτής της θεωρίας.Το 2022, το Νόμπελ Φυσικής απονεμήθηκε στους Αλέν Ασπέ, Τζον Κλάουζερ και Άντον Τσάιλινγκερ για τα πειράματά τους που απέδειξαν την ισχύ της διεμπλοκής. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν πεπλεγμένα φωτόνια για να δείξουν ότι η κβαντική κατάσταση του ενός καθορίζει την κατάσταση του άλλου χωρίς καμία φυσική σύνδεση. Σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά πειράματα, ο δορυφόρος Micius της Κίνας πέτυχε διεμπλοκή σε απόσταση μεγαλύτερη των 1.200 χιλιομέτρων το 2017.Αυτό το φαινόμενο δεν παραβιάζει τη θεωρία της σχετικότητας, καθώς δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την αποστολή συμβατικών μηνυμάτων ταχύτερα από το φως. Παρόλα αυτά, αποτελεί τη βάση για την ανάπτυξη των κβαντικών υπολογιστών και της κβαντικής κρυπτογραφίας. Σήμερα, η διεμπλοκή θεωρείται ένας από τους πιο θεμελιώδεις και μυστηριώδεις πυλώνες της σύγχρονης φυσικής, ανατρέποντας την κλασική μας αντίληψη για την τοπικότητα και τον χώρο.
Επαληθευμένο γεγονός
FP-0006645 · Feb 20, 2026