Ο εγκέφαλος του δρυοκολάπτη λειτουργεί ως φυσικό αμορτισέρ, εμπνέοντας τη σχεδίαση ασφαλέστερων κρανών και αγωνιστικών αυτοκινήτων.

Οι δρυοκολάπτες μπορούν να ραμφίζουν έως και 20 φορές το δευτερόλεπτο, δεχόμενοι επιβράδυνση έως και 1.200 g σε κάθε χτύπημα. Για σύγκριση, ένας άνθρωπος μπορεί να υποστεί σοβαρή διάσειση με μόλις 80 έως 100 g. Η έρευνα που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό PLOS ONE το 2011 από τον Sang-Hee Yoon και τον Park Sung-Min ανέλυσε τη μοναδική ανατομία του πουλιού χρησιμοποιώντας αξονικές τομογραφίες και προσομοιώσεις υπολογιστή.Το μυστικό κρύβεται σε τέσσερις βασικές δομές: το ημι-ελαστικό ράμφος, το υοειδές οστό που τυλίγεται γύρω από το κρανίο, μια περιοχή σπογγώδους οστού στο πίσω μέρος του κεφαλιού και τον ελάχιστο χώρο για το εγκεφαλονωτιαίο υγρό. Αυτός ο περιορισμένος χώρος εμποδίζει τον εγκέφαλο να ταλαντώνεται μέσα στο κρανίο, κάτι που αποτελεί την κύρια αιτία τραυματισμών στον άνθρωπο. Η μελέτη αυτή οδήγησε στη δημιουργία ενός νέου τύπου προστατευτικού καλύμματος για μαύρα κουτιά αεροπλάνων και κράνη υψηλής αντοχής.Ερευνητές στο Πανεπιστήμιο της Πολιτείας του Μισισιπή μελέτησαν επίσης πώς η μικροδομή του κρανίου διαχέει την ενέργεια μέσω της θερμότητας. Η διαδικασία αυτή είναι τόσο αποτελεσματική που η θερμοκρασία του εγκεφάλου του πουλιού αυξάνεται ελαφρώς, αναγκάζοντάς το να κάνει σύντομα διαλείμματα για να κρυώσει. Αυτές οι βιομιμητικές ανακαλύψεις εφαρμόζονται πλέον στη Formula 1 για την κατασκευή ζωνών ελεγχόμενης παραμόρφωσης που σώζουν ζωές σε συγκρούσεις υψηλής ταχύτητας.