Στην εποχή του Μπαρόκ, το κρεβάτι ήταν ο κεντρικός χώρος για την υποδοχή καλεσμένων και τη σύναψη επίσημων συμφωνιών.

Η πρακτική του «Levée» (το τελετουργικό του ξυπνήματος) έφτασε στο απόγειό της κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄ στη Γαλλία, μεταξύ 1643 και 1715. Το κρεβάτι του βασιλιά στο Παλάτι των Βερσαλλιών τοποθετήθηκε στο κέντρο του ανακτόρου, συμβολίζοντας ότι ο μονάρχης ήταν ο ήλιος γύρω από τον οποίο περιστρέφονταν τα πάντα. Το πρωινό τελετουργικό χωριζόταν σε δύο φάσεις: το «Petit Lever» για τους στενούς συγγενείς και το «Grand Lever» για την υπόλοιπη αυλή.Οι ιστορικοί αναφέρουν ότι έως και 100 άτομα μπορούσαν να παρευρίσκονται στο δωμάτιο ταυτόχρονα, με αυστηρούς κανόνες για το ποιος δικαιούται να κρατήσει το κερί ή να βοηθήσει τον βασιλιά να φορέσει το πουκάμισό του. Αυτή η δημόσια έκθεση δεν αφορούσε την έλλειψη ιδιωτικότητας, αλλά την εδραίωση της απόλυτης μοναρχίας. Η εγγύτητα στο βασιλικό κρεβάτι ήταν το απόλυτο προνόμιο που καθόριζε την πολιτική επιρροή ενός ευγενούς.Παρόμοιες πρακτικές υιοθετήθηκαν από την αριστοκρατία σε όλη την Ευρώπη, μετατρέποντας την κρεβατοκάμαρα σε αίθουσα θρόνου. Τα κρεβάτια της εποχής ήταν πανάκριβα, στολισμένα με πολυτελή υφάσματα όπως βελούδο και μετάξι, και συχνά κόστιζαν περισσότερο από ολόκληρα σπίτια. Με αυτόν τον τρόπο, το κρεβάτι λειτούργησε ως το απόλυτο εργαλείο κοινωνικής προβολής και πολιτικής διαπραγμάτευσης για πάνω από έναν αιώνα.