Ο Ήλιος δεν περιστρέφεται ομοιόμορφα: ο ισημερινός του κινείται πολύ ταχύτερα από τους πόλους του.

Η διαφορική περιστροφή του Ήλιου παρατηρήθηκε για πρώτη φορά συστηματικά από τον αστρονόμο Richard Christopher Carrington τη δεκαετία του 1850 μέσω της παρακολούθησης των ηλιακών κηλίδων. Ο Ήλιος αποτελείται από πλάσμα, μια κατάσταση της ύλης όπου τα ηλεκτρόνια έχουν αποσπαστεί από τους πυρήνες των ατόμων λόγω της ακραίας θερμότητας που αγγίζει τους 5.500 βαθμούς Κελσίου στην επιφάνεια.Στον ισημερινό, η γραμμική ταχύτητα περιστροφής αγγίζει τα 7.000 χιλιόμετρα την ώρα, ενώ στους πόλους η κίνηση είναι σημαντικά πιο αργή. Αυτή η ασύμμετρη κίνηση είναι η κύρια αιτία του ηλιακού δυναμό, της διαδικασίας δηλαδή που παράγει το ισχυρό μαγνητικό πεδίο του Ήλιου. Καθώς το πλάσμα κινείται, παρασύρει μαζί του τις μαγνητικές δυναμικές γραμμές, τεντώνοντάς τις και συστρέφοντάς τις γύρω από το άστρο.Η NASA και ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) μελετούν το φαινόμενο αυτό μέσω αποστολών όπως το Solar Dynamics Observatory (SDO). Οι επιστήμονες έχουν διαπιστώσει ότι αυτή η «περιέλιξη» των μαγνητικών γραμμών οδηγεί σε αποθήκευση τεράστιας ενέργειας, η οποία απελευθερώνεται απότομα κατά τις ηλιακές εκλάμψεις. Αυτές οι εκρήξεις μπορούν να επηρεάσουν τους δορυφόρους και τα δίκτυα ηλεκτροδότησης στη Γη, καθιστώντας την κατανόηση της περιστροφής του Ήλιου ζωτικής σημασίας για την ασφάλειά μας.