Τον 18ο αιώνα, οι ουρές των γιακ ήταν περιζήτητο υλικό πολυτελείας για τις περούκες της ευρωπαϊκής αριστοκρατίας.

Η τρίχα του γιακ (Bos grunniens) διαφέρει σημαντικά από αυτή των κοινών βοοειδών λόγω της προσαρμογής του ζώου στα μεγάλα υψόμετρα των Ιμαλαΐων. Η εξωτερική στρώση της τρίχας είναι παχιά και λεία, με δομή που μοιάζει πολύ με την ανθρώπινη τρίχα αλλά είναι πολύ πιο ανθεκτική στις φθορές. Κατά τον 18ο αιώνα, η Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών άρχισε να εισάγει ουρές γιακ στην Ευρώπη, καθώς η λευκή τους απόχρωση ήταν ιδανική για τις περούκες της εποχής.Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, οι περουκοποιοί του Λονδίνου και του Παρισιού προτιμούσαν την τρίχα γιακ επειδή μπορούσε να δεχτεί πούδρα πιο αποτελεσματικά από το αλογότριχο. Επίσης, η φυσική της λάμψη και η ικανότητά της να διατηρεί το σχήμα της υπό συνθήκες υγρασίας την καθιστούσαν ανώτερη από το μαλλί προβάτου. Οι ουρές αυτές θεωρούνταν σύμβολο κύρους, καθώς η μεταφορά τους από το Θιβέτ και την Κεντρική Ασία ήταν εξαιρετικά δαπανηρή και χρονοβόρα.Στη σύγχρονη εποχή, η βιομηχανία του θεάματος εξακολουθεί να βασίζεται σε αυτό το υλικό. Μελέτες στον τομέα της κλωστοϋφαντουργίας δείχνουν ότι η τρίχα γιακ έχει υψηλή αντοχή στον εφελκυσμό, πράγμα που επιτρέπει στους καλλιτέχνες μακιγιάζ να τη χτενίζουν και να τη βάφουν επανειλημμένα χωρίς να καταστρέφεται. Είναι το κύριο υλικό για τις επαγγελματικές γενειάδες του Άγιου Βασίλη, καθώς το φυσικό της λευκό χρώμα και η κυματιστή υφή της προσφέρουν το πιο ρεαλιστικό αποτέλεσμα.