Η υπεριώδης ακτινοβολία μετατρέπει το οξυγόνο σε όζον, δημιουργώντας μια αόρατη ασπίδα που προστατεύει τη ζωή στη Γη.

Η διαδικασία σχηματισμού του όζοντος περιγράφηκε για πρώτη φορά λεπτομερώς από τον Βρετανό φυσικό Sydney Chapman το 1930 και είναι γνωστή ως κύκλος Chapman. Η αντίδραση λαμβάνει χώρα κυρίως στη στρατόσφαιρα, σε υψόμετρο μεταξύ 15 και 35 χιλιομέτρων πάνω από την επιφάνεια της Γης. Η ηλιακή ακτινοβολία UV-C, με μήκος κύματος μικρότερο από 240 νανόμετρα, παρέχει την απαραίτητη ενέργεια για τη διάσπαση του μοριακού οξυγόνου (O2) σε δύο μεμονωμένα άτομα.Αυτά τα εξαιρετικά δραστικά άτομα οξυγόνου συγκρούονται γρήγορα με άλλα μόρια O2 παρουσία ενός τρίτου μορίου, όπως το άζωτο, για να σχηματίσουν το όζον (O3). Το στρώμα του όζοντος είναι ζωτικής σημασίας επειδή απορροφά το 97% έως 99% της υπεριώδους ακτινοβολίας υψηλής συχνότητας του ήλιου. Συγκεκριμένα, εμποδίζει σχεδόν όλη την ακτινοβολία UV-C και το μεγαλύτερο μέρος της UV-B, η οποία προκαλεί καρκίνο του δέρματος και καταρράκτη στον άνθρωπο.Σύμφωνα με τη NASA και τον Παγκόσμιο Μετεωρολογικό Οργανισμό, η συγκέντρωση του όζοντος μετριέται σε μονάδες Dobson (DU). Μια τυπική τιμή είναι περίπου 300 DU, που αντιστοιχεί σε ένα στρώμα πάχους μόλις 3 χιλιοστών σε συνθήκες επιφάνειας θάλασσας. Παρά το μικρό του πάχος, η χημική του δράση είναι η μοναδική αιτία που η ζωή μπόρεσε να μεταφερθεί από τους ωκεανούς στην ξηρά πριν από περίπου 400 εκατομμύρια χρόνια.