Οι λεοπαρδάλεις έχουν πέλματα που λειτουργούν ως φυσικοί σιγαστήρες για αθόρυβο κυνήγι.

Οι λεοπαρδάλεις (Panthera pardus) αποτελούν κορυφαίους θηρευτές χάρη στην ανατομία των άκρων τους, η οποία έχει μελετηθεί εκτενώς από ζωολόγους σε εθνικά πάρκα όπως το Κρούγκερ της Νότιας Αφρικής. Τα πέλματά τους αποτελούνται από παχιά στρώματα λιπώδους ιστού και συνδετικού ιστού που λειτουργούν ως αμορτισέρ, κατανέμοντας το βάρος του ζώου ομοιόμορφα και αποσβένοντας τους κραδασμούς.Μια μοναδική συμπεριφορά που ονομάζεται «άμεση καταγραφή» (direct registering) επιτρέπει στη λεοπάρδαλη να τοποθετεί το πίσω πόδι της ακριβώς στο αποτύπωμα του μπροστινού. Αυτό είναι κρίσιμο επειδή το ζώο μπορεί να δει πού πατάει με τα μπροστινά του πόδια για να αποφύγει κλαδιά ή ξερά φύλλα, διασφαλίζοντας ότι τα πίσω πόδια δεν θα προκαλέσουν θόρυβο πατώντας σε ασταθές σημείο.Τα νύχια τους είναι πλήρως ανασυρόμενα, μια προσαρμογή που προστατεύει την αιχμηρότητά τους και εμποδίζει τον χαρακτηριστικό ήχο «κλικ» που κάνουν τα νύχια των κυνιδών στο σκληρό έδαφος. Σύμφωνα με έρευνες πεδίου, μια λεοπάρδαλη μπορεί να πλησιάσει το θήραμά της σε απόσταση μικρότερη των 5 μέτρων χωρίς να γίνει αντιληπτή, γεγονός που αυξάνει τα ποσοστά επιτυχίας της κατά 30% σε σύγκριση με άλλους θηρευτές.Η εξελικτική αυτή προσαρμογή είναι απαραίτητη για την επιβίωσή τους, καθώς οι λεοπαρδάλεις συχνά κυνηγούν σε πυκνή βλάστηση όπου ο παραμικρός θόρυβος θα προειδοποιούσε τα ευαίσθητα αυτιά των αντιλοπών. Η επιστήμη της εμβιομηχανικής επιβεβαιώνει ότι η δομή του πέλματος μειώνει την πίεση ανά τετραγωνικό εκατοστό, επιτρέποντας στο αιλουροειδές να κινείται σαν «φάντασμα» στο περιβάλλον του.