Οι παλιοί δορυφόροι μεταφέρονται σε μια «Τροχιά Νεκροταφείο» εκατοντάδες χιλιόμετρα πάνω από τη Γη για να μην συγκρουστούν με τους ενεργούς.

Η διαχείριση των δορυφόρων στο τέλος της ζωής τους διέπεται από διεθνείς κατευθυντήριες γραμμές που εξέδωσε η Διοπηρεσιακή Συντονιστική Επιτροπή για τα Διαστημικά Σκουπίδια (IADC). Για τους δορυφόρους σε γεωστατική τροχιά (GEO), η οποία βρίσκεται στα 35.786 χιλιόμετρα πάνω από τον ισημερινό, η κάθοδος στην ατμόσφαιρα της Γης είναι ενεργειακά ασύμφορη. Απαιτείται τεράστια ποσότητα καυσίμου για να επιβραδυνθεί ένας δορυφόρος τόσο ώστε να εισέλθει ξανά στην ατμόσφαιρα και να καεί.Αντί για την κάθοδο, οι δορυφόροι ωθούνται σε μια «Τροχιά Νεκροταφείο» (Graveyard Orbit) που βρίσκεται τουλάχιστον 235 έως 300 χιλιόμετρα πάνω από τη ζώνη GEO. Η ακριβής απόσταση υπολογίζεται από έναν μαθηματικό τύπο που λαμβάνει υπόψη την ηλιακή πίεση ακτινοβολίας και τις βαρυτικές διαταραχές. Αυτή η στρατηγική είναι κρίσιμη καθώς η ζώνη GEO είναι περιορισμένη και φιλοξενεί πολύτιμους δορυφόρους τηλεπικοινωνιών και παρακολούθησης καιρού.Σύμφωνα με την ESA (Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Διαστήματος), υπάρχουν σήμερα χιλιάδες αντικείμενα σε αυτές τις τροχιές που παρακολουθούνται συνεχώς. Αν ένας δορυφόρος παρέμενε στην αρχική του θέση χωρίς καύσιμα, θα μπορούσε να παρασυρθεί και να προκαλέσει καταστροφικές συγκρούσεις, δημιουργώντας χιλιάδες νέα θραύσματα. Αυτό το φαινόμενο είναι γνωστό ως «Σύνδρομο Kessler» και θα μπορούσε να καταστήσει το διάστημα μη προσβάσιμο για τις μελλοντικές γενιές.