Το πιάνο ταξινομείται επίσημα ως κρουστό όργανο και όχι ως έγχορδο.

Η ταξινόμηση του πιάνου ως κρουστό βασίζεται στο σύστημα Hornbostel-Sachs, το οποίο δημοσιεύτηκε το 1914 και αποτελεί το παγκόσμιο πρότυπο για την κατηγοριοποίηση των μουσικών οργάνων. Σύμφωνα με αυτό το σύστημα, η κύρια μέθοδος παραγωγής ήχου καθορίζει την οικογένεια του οργάνου. Στο πιάνο, η ενέργεια μεταφέρεται μέσω ενός πολύπλοκου μηχανισμού που ονομάζεται «μηχανική κίνησης» (action), η οποία τελειοποιήθηκε από τον Bartolomeo Cristofori γύρω στο 1700.Όταν ο μουσικός πιέζει ένα πλήκτρο, ενεργοποιείται ένας μοχλός που εκτοξεύει ένα σφυράκι καλυμμένο με τσόχα πάνω στις ατσάλινες χορδές. Η κρούση αυτή είναι ακαριαία και το σφυράκι απομακρύνεται αμέσως μέσω του μηχανισμού διαφυγής (escapement). Αυτό επιτρέπει στη χορδή να δονείται ελεύθερα στη φυσική της συχνότητα χωρίς να πνίγεται ο ήχος από τη συνεχή επαφή.Ένα τυπικό πιάνο διαθέτει περίπου 230 χορδές για τις 88 νότες του, με τις υψηλές νότες να χρησιμοποιούν τρεις χορδές η καθεμία για ενίσχυση του όγκου. Η συνολική τάση αυτών των χορδών μπορεί να ξεπεράσει τους 18-20 τόνους σε ένα πιάνο με ουρά. Παρά την ύπαρξη των χορδών, η έλλειψη δοξαριού ή άμεσης νύξης (τσιμπήματος) από τα δάχτυλα το απομακρύνει από την κατηγορία των καθαρών εγχόρδων, όπως το βιολί ή η κιθάρα.