Ειδικές χρωστικές ουσίες μετατρέπουν τις φλέβες σε λαμπερά μονοπάτια «νέον» κάτω από ιατρικούς σαρωτές.

Η χρήση σκιαγραφικών μέσων στην ιατρική απεικόνιση ξεκίνησε λίγο μετά την ανακάλυψη των ακτίνων Χ από τον Wilhelm Röntgen το 1895. Το ιώδιο επιλέχθηκε ως βασικό συστατικό επειδή έχει υψηλό ατομικό αριθμό (53), γεγονός που του επιτρέπει να απορροφά τα φωτόνια των ακτίνων Χ πολύ πιο αποτελεσματικά από τους γύρω ιστούς. Όταν το σκιαγραφικό εγχέεται στην κυκλοφορία του αίματος, αυξάνει προσωρινά την πυκνότητα των αγγείων. Στην αξονική τομογραφία (CT) ή την αγγειογραφία, αυτή η διαφορά πυκνότητας δημιουργεί μια έντονη αντίθεση που κάνει τις αρτηρίες και τις φλέβες να φαίνονται λευκές και λαμπερές στην οθόνη. Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακτινολογική Εταιρεία, τα σύγχρονα μη ιονικά σκιαγραφικά είναι εξαιρετικά ασφαλή και αποβάλλονται φυσικά από τους νεφρούς μέσα σε 24 ώρες. Η τεχνική αυτή είναι ζωτικής σημασίας για τη διάγνωση ανευρυσμάτων και στενώσεων, καθώς μπορεί να απεικονίσει αγγεία με διάμετρο μικρότερη από ένα χιλιοστό. Η εξέλιξη της ψηφιακής αφαιρετικής αγγειογραφίας (DSA) τη δεκαετία του 1970 επέτρεψε στους γιατρούς να «αφαιρούν» ηλεκτρονικά τα οστά από την εικόνα. Αυτό αφήνει μόνο το φωτεινό δίκτυο των αγγείων ορατό, προσφέροντας έναν πεντακάθαρο χάρτη της ροής του αίματος σε πραγματικό χρόνο.