Το σύμπαν δεν επεκτείνεται μέσα σε κάποιον προϋπάρχοντα χώρο, αλλά ο ίδιος ο ιστός του διαστήματος τεντώνεται συνεχώς.

Η θεωρία της μετρικής διαστολής του χώρου βασίζεται στις εξισώσεις πεδίου του Άλμπερτ Αϊνστάιν για τη Γενική Σχετικότητα, τις οποίες δημοσίευσε το 1915. Το 1927, ο Βέλγος ιερέας και φυσικός Ζορζ Λεμέτρ πρότεινε πρώτος ότι το σύμπαν διαστέλλεται, μια ιδέα που επιβεβαιώθηκε πειραματικά από τον Έντγουιν Χαμπλ το 1929. Ο Χαμπλ παρατήρησε ότι το φως από μακρινούς γαλαξίες παρουσίαζε μετατόπιση προς το ερυθρό, γεγονός που αποδεικνύει ότι οι αποστάσεις μεταξύ τους αυξάνονται.Σύμφωνα με το κοσμολογικό μοντέλο Lambda-CDM, το σύμπαν δεν έχει κέντρο ούτε εξωτερικά όρια. Η διαστολή συμβαίνει ομοιόμορφα σε όλες τις κατευθύνσεις, κάτι που ονομάζεται ισοτροπία. Αυτό σημαίνει ότι από οποιοδήποτε σημείο του σύμπαντος και αν κοιτάξει ένας παρατηρητής, θα βλέπει τους γαλαξίες να απομακρύνονται από αυτόν. Η ταχύτητα αυτής της απομάκρυνσης περιγράφεται από τη σταθερά του Χαμπλ, η οποία εκτιμάται σήμερα περίπου στα 70 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο ανά μεγαπαρσέκ.Το 1998, παρατηρήσεις σε υπερκαινοφανείς αστέρες τύπου Ia από τις ομάδες Supernova Cosmology Project και High-Z Supernova Search Team αποκάλυψαν κάτι σοκαριστικό: η διαστολή του σύμπαντος επιταχύνεται. Αυτή η επιτάχυνση αποδίδεται στη σκοτεινή ενέργεια, μια μυστηριώδη δύναμη που αποτελεί περίπου το 68% της συνολικής ενεργειακής πυκνότητας του σύμπαντος. Η σκοτεινή ενέργεια δρα ως μια μορφή «αρνητικής πίεσης» που ωθεί τον ιστό του χωροχρόνου να τεντώνεται όλο και πιο γρήγορα με την πάροδο του χρόνου.