Ο ιπτάμενος βάτραχος του Γουάλας χρησιμοποιεί τα τεράστια μεμβρανώδη πόδια του για να γλιστρά στον αέρα σε αποστάσεις άνω των 15 μέτρων.

Ο ιπτάμενος βάτραχος του Γουάλας (Rhacophorus nigropalmatus) ανακαλύφθηκε από τον διάσημο βιολόγο Alfred Russel Wallace το 1855 στη Μαλαισία. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα είδη του γένους Rhacophorus, με το μήκος του σώματός του να φτάνει τα 10 εκατοστά. Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του είναι οι τεράστιες μαύρες μεμβράνες στα πόδια του, οι οποίες έχουν πολύ μεγαλύτερη επιφάνεια από το ίδιο το σώμα του βατράχου όταν είναι πλήρως ανοιγμένες.Η πτήση του δεν είναι ενεργή όπως των πουλιών, αλλά μια ελεγχόμενη κατολίσθηση (gliding). Μελέτες έχουν δείξει ότι ο βάτραχος μπορεί να διανύσει οριζόντια απόσταση μεγαλύτερη από 15 μέτρα, ξεκινώντας από τα ψηλά δέντρα της ζούγκλας. Η αεροδυναμική του ικανότητα βασίζεται στην αρχή της αντίστασης του αέρα, όπου οι μεμβράνες λειτουργούν ως αλεξίπτωτα που επιβραδύνουν την πτώση και επιτρέπουν ελιγμούς ακριβείας.Εκτός από τις μεμβράνες των ποδιών, το είδος διαθέτει δερματικές πτυχές στους καρπούς και τους αστραγάλους που ενισχύουν την άνωση. Οι επιστήμονες θεωρούν ότι αυτή η προσαρμογή εξελίχθηκε ως απάντηση στο πυκνό περιβάλλον των τροπικών δασών της Νοτιοανατολικής Ασίας. Με αυτόν τον τρόπο, ο βάτραχος εξοικονομεί ενέργεια κατά τη μετακίνηση και παραμένει ασφαλής από φίδια και άλλους θηρευτές που παραμονεύουν στο έδαφος της ζούγκλας.