Πριν από τα τρανζίστορ, οι πρώτοι υπολογιστές χρησιμοποιούσαν χιλιάδες γυάλινες λυχνίες κενού για να λειτουργήσουν.

Ο ENIAC (Electronic Numerical Integrator and Computer) κατασκευάστηκε στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια μεταξύ 1943 και 1945 από τους John Mauchly και J. Presper Eckert. Για τη λειτουργία του απαιτούνταν 17.468 λυχνίες κενού, οι οποίες κατανάλωναν περίπου 150 κιλοβάτ ηλεκτρικής ενέργειας, ποσότητα αρκετή για να φωτίσει ένα ολόκληρο χωριό. Λόγω της υψηλής θερμότητας, οι λυχνίες καίγονταν σχεδόν καθημερινά, αναγκάζοντας τους τεχνικούς να ψάχνουν συνεχώς για βλάβες ανάμεσα σε χιλιόμετρα καλωδίων.Η λυχνία κενού λειτουργεί με τη θέρμανση ενός νήματος που εκπέμπει ηλεκτρόνια σε ένα κενό αέρος, επιτρέποντας τον έλεγχο της ροής του ρεύματος. Αν και ήταν πρωτοποριακές για την εποχή τους, η αναξιοπιστία τους περιόριζε τη διάρκεια συνεχούς λειτουργίας του ENIAC σε μόλις λίγες ώρες. Η λύση ήρθε το 1947 στα εργαστήρια Bell Labs, όπου οι John Bardeen, Walter Brattain και William Shockley εφηύραν το τρανζίστορ επαφής, μια ανακάλυψη που τους χάρισε το Νόμπελ Φυσικής το 1956.Τα τρανζίστορ κατασκευάζονται από ημιαγωγούς όπως το πυρίτιο και δεν απαιτούν θέρμανση ή κενό αέρος για να λειτουργήσουν. Αυτό τα καθιστά εκατομμύρια φορές πιο αποδοτικά και ανθεκτικά από τις λυχνίες. Ενώ ο ENIAC μπορούσε να εκτελέσει 5.000 προσθέσεις το δευτερόλεπτο, ένας σύγχρονος επεξεργαστής περιέχει δισεκατομμύρια τρανζίστορ σε μέγεθος λίγων χιλιοστών, εκτελώντας τρισεκατομμύρια πράξεις στο ίδιο χρονικό διάστημα.