Στον Ποσειδώνα και τον Ουρανό βρέχει πραγματικά διαμάντια.

Η θεωρία της «βροχής διαμαντιών» προτάθηκε για πρώτη φορά το 1981 από τον Marvin Ross του Εθνικού Εργαστηρίου Lawrence Livermore. Στους παγωμένους γίγαντες, η πίεση είναι εκατομμύρια φορές μεγαλύτερη από την ατμοσφαιρική πίεση της Γης. Αυτές οι συνθήκες διασπούν τα μόρια του μεθανίου, απελευθερώνοντας άτομα άνθρακα που κρυσταλλώνονται σε διαμάντια.Το 2017, ερευνητές στο Helmholtz-Zentrum Dresden-Rossendorf χρησιμοποίησαν το λέιζερ ακτίνων Χ LCLS στο Στάνφορντ για να προσομοιώσουν αυτές τις συνθήκες. Χρησιμοποιώντας πλαστικό πολυστυρένιο, κατάφεραν να παρατηρήσουν τον σχηματισμό νανοδιαμαντιών σε πραγματικό χρόνο. Αυτό το πείραμα επιβεβαίωσε ότι ο άνθρακας μπορεί να μετατραπεί σε στερεό διαμάντι σε βάθος περίπου 7.000 χιλιομέτρων κάτω από την επιφάνεια των πλανητών.Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι αυτά τα διαμάντια μπορούν να φτάσουν σε μέγεθος αρκετών εκατοστών ή και μεγαλύτερα. Καθώς είναι βαρύτερα από το περιβάλλον τους, βυθίζονται αργά μέσα στα στρώματα πάγου προς τον βραχώδη πυρήνα του πλανήτη. Αυτή η διαδικασία απελευθερώνει θερμότητα, γεγονός που εξηγεί γιατί ο Ποσειδώνας εκπέμπει 2,6 φορές περισσότερη ενέργεια από αυτή που απορροφά από τον Ήλιο.