Σε καταστάσεις ακραίου κινδύνου, ο εγκέφαλος επεξεργάζεται τις πληροφορίες τόσο γρήγορα που ο χρόνος φαίνεται να σταματά.

Το φαινόμενο αυτό μελετήθηκε εκτενώς από τον νευροεπιστήμονα David Eagleman στο Baylor College of Medicine το 2007. Στο πείραμά του, οι συμμετέχοντες έπεσαν από ύψος 45 μέτρων σε ένα δίχτυ ασφαλείας, βιώνοντας ελεύθερη πτώση. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι οι συμμετέχοντες υπερεκτίμησαν τη διάρκεια της πτώσης τους κατά τουλάχιστον 36% σε σύγκριση με την πραγματική ώρα.Η διαδικασία αυτή οφείλεται στην αμυγδαλή, το τμήμα του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για τον φόβο και τα συναισθήματα. Όταν ενεργοποιείται από την αδρεναλίνη, η αμυγδαλή θέτει σε λειτουργία ένα δευτερεύον σύστημα μνήμης που καταγράφει πληροφορίες με πολύ υψηλότερη πυκνότητα. Αυτό μοιάζει με τη λήψη βίντεο σε υψηλό ρυθμό καρέ (high frame rate), όπου περισσότερα δεδομένα αποθηκεύονται ανά δευτερόλεπτο.Όταν ο εγκέφαλος ανακαλεί αργότερα αυτές τις πυκνές αναμνήσεις, τις ερμηνεύει ως γεγονότα που διήρκεσαν περισσότερο χρόνο. Στην πραγματικότητα, ο εγκέφαλος δεν λειτουργεί πιο γρήγορα κατά τη διάρκεια του κινδύνου, αλλά η μνήμη γίνεται πολύ πιο λεπτομερής. Αυτός ο μηχανισμός είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωση, καθώς βοηθά το άτομο να εντοπίσει και να αποφύγει απειλές σε κλάσματα του δευτερολέπτου.