Η μουσική που μας συγκινεί ενεργοποιεί τις ίδιες περιοχές του εγκεφάλου με τον φόβο και τον κίνδυνο.

Η επιστημονική ονομασία για την ανατριχίλα που προκαλείται από τη μουσική είναι «frisson» και αποτελεί αντικείμενο μελέτης της νευροαισθητικής. Έρευνα του Πανεπιστημίου McGill το 2011, με επικεφαλής τον Dr. Valorie Salimpoor, χρησιμοποίησε τομογραφίες PET για να δείξει ότι η μουσική προκαλεί την έκκριση ντοπαμίνης στο ραβδωτό σώμα. Αυτή η περιοχή αποτελεί μέρος του συστήματος ανταμοιβής του εγκεφάλου, το οποίο ενεργοποιείται επίσης από το φαγητό ή το σεξ.Η διαδικασία ξεκινά από το μεταιχμιακό σύστημα, το οποίο επεξεργάζεται τα συναισθήματα και την απόκριση «μάχης ή φυγής». Όταν η μουσική περιλαμβάνει απρόσμενες αλλαγές στην αρμονία ή την ένταση, η αμυγδαλή αντιδρά αρχικά ως εάν επρόκειτο για κίνδυνο. Στη συνέχεια, ο υποθάλαμος ενεργοποιεί το συμπαθητικό νευρικό σύστημα, απελευθερώνοντας αδρεναλίνη και νορεπινεφρίνη που προκαλούν την ανόρθωση των τριχών.Μια μελέτη του 2015 που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό PLOS ONE αποκάλυψε ότι οι άνθρωποι που βιώνουν συχνά αυτό το φαινόμενο έχουν περισσότερες νευρικές συνδέσεις μεταξύ του ακουστικού φλοιού και των κέντρων επεξεργασίας συναισθημάτων. Το φαινόμενο αυτό συνδέεται στενά με την προσωπικότητα, καθώς άτομα με υψηλή βαθμολογία στην «ανοιχτή εμπειρία» τείνουν να ανατριχιάζουν πιο συχνά. Η αδυναμία του εγκεφάλου να διακρίνει πλήρως το αισθητικό δέος από τον βιολογικό φόβο αναδεικνύει την αρχέγονη φύση της καλλιτεχνικής εμπειρίας.