Η ηλεκτρονική μουσική χρησιμοποιεί ψυχολογικά τρικ που κάνουν τα κομμάτια να φαίνονται μεγαλύτερα σε διάρκεια.

Η υποκειμενική αντίληψη του χρόνου στη μουσική βασίζεται στο «μοντέλο αποθήκευσης πληροφοριών» του Robert Ornstein από το 1969. Σύμφωνα με αυτό, όσο περισσότερες πληροφορίες επεξεργάζεται ο εγκέφαλος, τόσο περισσότερο χρόνο θεωρεί ότι πέρασε. Στην ηλεκτρονική μουσική, η υψηλή «πυκνότητα γεγονότων» (event density) λειτουργεί ως καταλύτης για αυτό το φαινόμενο.Μελέτη από το Πανεπιστήμιο του Sussex, με επικεφαλής τον Dr. Ruth Herbert, εξέτασε πώς οι γρήγοροι ρυθμοί επηρεάζουν την καθημερινή εμπειρία. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η μουσική με 120 έως 140 BPM (χτύπους ανά λεπτό) μπορεί να αλλοιώσει την αίσθηση του χώρου και του χρόνου. Οι συμμετέχοντες ένιωθαν ότι ο χρόνος κυλούσε πιο αργά επειδή ο εγκέφαλός τους κατέγραφε χιλιάδες μικρο-αλλαγές στις ηχητικές υφές.Επιπλέον, το φαινόμενο συνδέεται με τη λειτουργία του ιππόκαμπου, ο οποίος κωδικοποιεί τις νέες εμπειρίες. Όταν ένα κομμάτι έχει συνεχείς εναλλαγές στα synthesizers και τα drums, ο ιππόκαμπος δημιουργεί περισσότερες «μονάδες μνήμης». Κατά την αναπόληση της ακρόασης, ο εγκέφαλος μεταφράζει αυτόν τον όγκο αναμνήσεων ως μια χρονικά εκτεταμένη εμπειρία.Αυτή η τεχνική χρησιμοποιείται ευρέως σε είδη όπως η Techno και η Psytrance για να προκαλέσει καταστάσεις έκστασης. Ουσιαστικά, η μουσική λειτουργεί ως ένα «γνωστικό φορτίο» που καταλαμβάνει την προσοχή μας. Έτσι, ένα κομμάτι διάρκειας πέντε λεπτών μπορεί να δώσει την αίσθηση ότι διήρκεσε το διπλάσιο, καθώς ο ακροατής βυθίζεται σε έναν καταιγισμό ακουστικών δεδομένων.