Το Voyager 1 λειτουργεί αδιάκοπα για πάνω από 46 χρόνια χάρη σε μια πυρηνική μπαταρία πλουτωνίου.

Το Voyager 1 εκτοξεύτηκε από τη NASA στις 5 Σεπτεμβρίου 1977 και είναι εξοπλισμένο με τρεις Θερμοηλεκτρικές Γεννήτριες Ραδιοϊσοτόπων (RTG). Αυτές οι γεννήτριες χρησιμοποιούν διοξείδιο του πλουτωνίου-238, το οποίο εκπέμπει θερμότητα καθώς διασπάται ραδιενεργά. Η θερμότητα αυτή μετατρέπεται σε ηλεκτρική ενέργεια μέσω του φαινομένου Seebeck, χρησιμοποιώντας θερμοστοιχεία που δεν έχουν κινούμενα μέρη, εξασφαλίζοντας τεράστια αξιοπιστία.Το Πλουτώνιο-238 έχει χρόνο ημιζωής 87,7 έτη, πράγμα που σημαίνει ότι η παραγωγή θερμότητας μειώνεται με εξαιρετικά αργό ρυθμό. Κατά την εκτόξευση, οι γεννήτριες παρείχαν συνολικά 470 Watt, αλλά σήμερα η ισχύς έχει πέσει περίπου στο 50% της αρχικής. Αυτή η μείωση οφείλεται τόσο στη φυσική διάσπαση του καυσίμου όσο και στη φθορά των θερμοστοιχείων που μετατρέπουν τη θερμότητα σε ρεύμα.Για να εξοικονομήσει ενέργεια, η NASA απενεργοποιεί σταδιακά τα θερμαντικά σώματα και τα επιστημονικά όργανα του σκάφους από το 1990. Το Voyager 1 βρίσκεται πλέον σε απόσταση άνω των 24 δισεκατομμυρίων χιλιομέτρων από τη Γη, περνώντας στο μεσοαστρικό διάστημα το 2012. Οι επιστήμονες εκτιμούν ότι η ενέργεια θα επαρκεί για τη λειτουργία τουλάχιστον ενός οργάνου μέχρι το 2025, καθιστώντας το την πιο μακροχρόνια αποστολή στην ιστορία της εξερεύνησης του διαστήματος.