Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν μουχλιασμένο ψωμί ως αντιβιοτικό για τη θεραπεία πληγών.

Η χρήση μουχλιασμένου ψωμιού στην αρχαία Αίγυπτο καταγράφεται σε ιστορικά ιατρικά κείμενα, όπως ο Πάπυρος Ebers που χρονολογείται γύρω στο 1550 π.Χ. Αυτό το αρχαίο έγγραφο περιέχει εκατοντάδες συνταγές για τη θεραπεία διαφόρων παθήσεων, συμπεριλαμβανομένων των δερματικών μολύνσεων. Οι Αιγύπτιοι γιατροί εφάρμοζαν το μουχλιασμένο ψωμί ως κατάπλασμα, εκμεταλλευόμενοι τις ιδιότητες των μυκήτων χωρίς να γνωρίζουν τη μικροβιολογική τους βάση.Η σύγχρονη επιστήμη επιβεβαιώνει ότι ορισμένοι μύκητες του γένους Penicillium αναπτύσσονται φυσικά σε τρόφιμα όπως το ψωμί. Αυτοί οι μύκητες παράγουν ουσίες που αναστέλλουν τη σύνθεση του κυτταρικού τοιχώματος των βακτηρίων, οδηγώντας στον θάνατό τους. Η ανακάλυψη αυτής της ιδιότητας έγινε επίσημα από τον Αλεξάντερ Φλέμινγκ το 1928, όμως οι αρχαίοι πολιτισμοί την αξιοποιούσαν εμπειρικά για αιώνες.Εκτός από τη μούχλα, οι Αιγύπτιοι χρησιμοποιούσαν συχνά μέλι και λίπος στις πληγές τους. Το μέλι δρούσε ως φυσικό αντισηπτικό λόγω της υψηλής περιεκτικότητάς του σε σάκχαρα και της παραγωγής υπεροξειδίου του υδρογόνου, δημιουργώντας ένα εχθρικό περιβάλλον για τα μικρόβια. Ο συνδυασμός αυτών των υλικών αποτελούσε μια εξαιρετικά προηγμένη μέθοδο αντιμετώπισης λοιμώξεων για τα δεδομένα της εποχής.