Το υγρό οξυγόνο έχει ανοιχτό γαλάζιο χρώμα και έλκεται από μαγνήτες.

Το οξυγόνο (O2) παρουσιάζει μια σπάνια ιδιότητα για μη μεταλλικό στοιχείο που ονομάζεται παραμαγνητισμός. Σύμφωνα με τη θεωρία των μοριακών τροχιακών, κάθε μόριο οξυγόνου διαθέτει δύο ασύζευκτα ηλεκτρόνια στα αντιδεσμικά του τροχιακά. Αυτά τα ηλεκτρόνια λειτουργούν σαν μικροσκοπικοί μαγνήτες που ευθυγραμμίζονται αμέσως μόλις βρεθούν κοντά σε ένα εξωτερικό μαγνητικό πεδίο.Η ανακάλυψη αυτής της ιδιότητας ενισχύθηκε από τις μελέτες του Michael Faraday στα μέσα του 19ου αιώνα, ο οποίος πειραματίστηκε με τις μαγνητικές ιδιότητες διαφόρων αερίων. Το γαλάζιο χρώμα του υγρού οξυγόνου οφείλεται στην απορρόφηση του κόκκινου φωτός, καθώς τα μόρια απορροφούν φωτόνια για να αλλάξουν την κατάσταση περιστροφής (spin) των ηλεκτρονίων τους. Αυτή η διαδικασία είναι πιο έντονη στην υγρή φάση λόγω της μεγαλύτερης πυκνότητας των μορίων σε σύγκριση με την αέρια κατάσταση.Στη σύγχρονη εποχή, η κατανόηση αυτών των ιδιοτήτων είναι κρίσιμη για την αεροδιαστημική μηχανική. Το υγρό οξυγόνο (LOX) χρησιμοποιείται ως οξειδωτικό σε πυραυλοκινητήρες, όπως ο Merlin 1D της SpaceX. Η πυκνότητά του στους -183 βαθμούς Κελσίου επιτρέπει την αποθήκευση τεράστιων ποσοτήτων ενέργειας σε περιορισμένο χώρο, καθιστώντας δυνατή την εκτόξευση βαρέων φορτίων στο διάστημα. Αντίθετα, το υγρό άζωτο παραμένει διαμαγνητικό και απωθείται ελαφρά από τους μαγνήτες, γεγονός που επιβεβαιώνει τη μοναδικότητα του οξυγόνου.