Οι ωκεανοί της Γης ήταν κάποτε πράσινοι λόγω του διαλυμένου σιδήρου μέχρι το οξυγόνο να τους βάψει μπλε.

Κατά τον Αρχαιοζωικό Αιώνα η ατμόσφαιρα της Γης στερούταν ελεύθερου οξυγόνου και οι ωκεανοί ήταν πλούσιοι σε διαλυμένο δισθενή σίδηρο. Αυτή η χημική σύσταση έδινε στα νερά μια χαρακτηριστική πράσινη απόχρωση παρόμοια με το χρώμα της ελιάς. Η κατάσταση άλλαξε δραματικά πριν από περίπου 2,4 δισεκατομμύρια χρόνια με το Γεγονός της Μεγάλης Οξείδωσης (Great Oxidation Event).Η εμφάνιση των κυανοβακτηρίων εισήγαγε τη φωτοσύνθεση η οποία απελευθέρωσε τεράστιες ποσότητες οξυγόνου στα ύδατα. Το οξυγόνο αντέδρασε με τον διαλυμένο σίδηρο και δημιούργησε αδιάλυτα οξείδια του σιδήρου όπως ο αιματίτης και ο μαγνητίτης. Αυτά τα ορυκτά κατακάθισαν στον ωκεάνιο πυθμένα σχηματίζοντας τους Σιδηρομιγείς Σχηματισμούς (Banded Iron Formations) που εξορύσσουμε σήμερα.Καθώς ο σίδηρος απομακρυνόταν από το νερό οι ωκεανοί άρχισαν να αντανακλούν το μπλε φως του ουρανού πιο καθαρά. Στη στεριά η οξείδωση του σιδήρου χρωμάτισε τα πετρώματα με έντονο κόκκινο χρώμα δημιουργώντας τοπία όπως το Γκραν Κάνυον. Μελέτες από το Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ επιβεβαιώνουν ότι αυτή η χημική μετάβαση ήταν απαραίτητη για την ανάπτυξη της αερόβιας ζωής. Η διαδικασία αυτή διήρκεσε εκατοντάδες εκατομμύρια χρόνια μέχρι να σταθεροποιηθεί η σύσταση της ατμόσφαιρας και των θαλασσών.