Στα φιόρδ, το γλυκό νερό των ποταμών επιπλέει πάνω από το αλμυρό θαλασσινό νερό χωρίς να αναμιγνύεται.

Το φαινόμενο αυτό είναι γνωστό στην ωκεανογραφία ως στρωματοποίηση της στήλης του νερού. Στα νορβηγικά φιόρδ, όπως το Sognefjord που έχει βάθος πάνω από 1.300 μέτρα, τεράστιες ποσότητες γλυκού νερού ρέουν από τους παγετώνες και τα ποτάμια κατά τη διάρκεια της άνοιξης και του καλοκαιριού. Το γλυκό νερό έχει πυκνότητα περίπου 1.000 kg/m³, ενώ το θαλασσινό νερό είναι πυκνότερο, φτάνοντας τα 1.025 kg/m³ λόγω των διαλυμένων αλάτων.Η διαφορά αυτή δημιουργεί μια απότομη μεταβολή της αλατότητας που ονομάζεται αλοκλινές. Στα φιόρδ, το αλοκλινές λειτουργεί ως φυσικό φράγμα που εμποδίζει την κατακόρυφη ανάμειξη των υδάτων. Τα απότομα βουνά που περιβάλλουν τα φιόρδ περιορίζουν την ταχύτητα του ανέμου στην επιφάνεια, αποτρέποντας τη δημιουργία κυμάτων που θα μπορούσαν να ανακατέψουν τα στρώματα. Μελέτες από το Νορβηγικό Ινστιτούτο Θαλάσσιων Ερευνών (IMR) δείχνουν ότι το ανώτερο στρώμα γλυκού νερού μπορεί να έχει πάχος από 1 έως 10 μέτρα.Αυτή η δομή επηρεάζει άμεσα το τοπικό οικοσύστημα, καθώς το φως του ήλιου θερμαίνει το πάνω στρώμα γρηγορότερα, προωθώντας την ανάπτυξη φυτοπλαγκτού. Ταυτόχρονα, τα βαθύτερα αλμυρά στρώματα παραμένουν πλούσια σε θρεπτικά συστατικά αλλά με λιγότερο οξυγόνο. Το φαινόμενο είναι τόσο έντονο που σε ορισμένες περιοχές, όπως το Milford Sound στη Νέα Ζηλανδία, το σκοτεινό στρώμα γλυκού νερού που περιέχει τανίνες από τα δάση επιτρέπει σε κοράλλια των βαθιών υδάτων να αναπτύσσονται σε πολύ μικρό βάθος.