Τη δεκαετία του 1980, οι χειρουργοί χρησιμοποιούσαν ανθρακονήματα για την αποκατάσταση συνδέσμων, αλλά το σώμα συχνά τα απέρριπτε.

Η χρήση συνθετικών υλικών για την αποκατάσταση του πρόσθιου χιαστού συνδέσμου (ACL) κορυφώθηκε μεταξύ 1980 και 1990. Υλικά όπως το ανθρακόνημα, το Dacron και το Gore-Tex θεωρήθηκαν επαναστατικά λόγω της υψηλής μηχανικής τους αντοχής. Οι χειρουργοί πίστευαν ότι αυτά τα υλικά θα παρείχαν άμεση σταθερότητα χωρίς την ανάγκη λήψης μοσχεύματος από τον ίδιο τον ασθενή.Ωστόσο, μελέτες που δημοσιεύθηκαν σε ιατρικά περιοδικά όπως το 'The Journal of Bone and Joint Surgery' αποκάλυψαν υψηλά ποσοστά αποτυχίας που άγγιζαν το 40% έως 50% σε βάθος δεκαετίας. Το κύριο πρόβλημα ήταν η 'κόπωση του υλικού' και η έλλειψη ελαστικότητας. Οι συνθετικές ίνες παρήγαγαν μικροσκοπικά υπολείμματα φθοράς, μια διαδικασία γνωστή ως 'synovitis', η οποία προκαλούσε χρόνια φλεγμονή και διάβρωση των οστών.Η σύγχρονη ορθοπεδική έχει πλέον στραφεί στα αυτομοσχεύματα, χρησιμοποιώντας συνήθως τον επιγονατιδικό τένοντα ή τους οπίσθιους μηριαίους. Αυτά τα βιολογικά μοσχεύματα υφίστανται μια διαδικασία που ονομάζεται 'συνδεσμοποίηση', όπου το σώμα αντικαθιστά σταδιακά το μόσχευμα με νέο, ζωντανό ιστό. Αυτή η βιολογική ενσωμάτωση παραμένει ανώτερη από κάθε τεχνητό υλικό που έχει δημιουργηθεί μέχρι σήμερα.