Η παραπλάνηση είναι η βασική τεχνική των ταχυδακτυλουργών για να αποσπούν την προσοχή του κοινού από την κρίσιμη δράση.

Η επιστήμη της παραπλάνησης βασίζεται σε γνωστικές λειτουργίες του εγκεφάλου, όπως η επιλεκτική προσοχή και η τυφλότητα λόγω απροσεξίας. Το 1999, οι ψυχολόγοι Christopher Chabris και Daniel Simons από το Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ διεξήγαγαν το περίφημο πείραμα με τον «αόρατο γορίλα». Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι περίπου το 50% των συμμετεχόντων απέτυχε να δει τον γορίλα επειδή ήταν απασχολημένοι με την καταμέτρηση των πασών μιας μπάλας μπάσκετ.Οι ταχυδακτυλουργοί χρησιμοποιούν τεχνικές όπως η «κοινωνική παραπλάνηση», όπου η οπτική επαφή του μάγου καθοδηγεί το βλέμμα του θεατή μακριά από τα χέρια του. Μελέτες με συσκευές παρακολούθησης ματιών (eye-tracking) έχουν δείξει ότι ακόμα και αν τα μάτια μας κοιτάζουν το σημείο που γίνεται το κόλπο, ο εγκέφαλος δεν επεξεργάζεται την πληροφορία αν η προσοχή είναι στραμμένη αλλού. Αυτό συμβαίνει επειδή η προσοχή λειτουργεί ως «προβολέας» που φωτίζει μόνο ένα μικρό μέρος του οπτικού μας πεδίου κάθε φορά.Επιπλέον, η νευροεπιστήμη αποκαλύπτει ότι οι μάγοι εκμεταλλεύονται την «τύφλότητα στην αλλαγή», την αδυναμία μας δηλαδή να εντοπίσουμε διαφορές σε μια σκηνή που εξελίσσεται. Ερευνητές όπως ο Stephen Macknik και η Susana Martinez-Conde έχουν δημοσιεύσει μελέτες που αποδεικνύουν ότι οι ταχυδακτυλουργοί είναι στην πραγματικότητα άτυποι νευροεπιστήμονες. Χρησιμοποιούν την κίνηση των χεριών σε καμπύλες τροχιές, οι οποίες τραβούν την προσοχή περισσότερο από τις ευθείες κινήσεις, για να καλύψουν τις γρήγορες κινήσεις τους.